Βρισκόμαστε στην αρχή του 21ου.

Η γνώση, η πρόοδος, η τεχνολογία, η οικονομία, η παγκοσμιοποίηση, οι αναστατώσεις και πολλά άλλα, όπως η διαφθορά, τα ναρκωτικά, η καταπίεση, η φτώχεια … βρίσκονται στο προσκήνιο της καθημερινότητας. Προπαγάνδες, υλισμοί, αθεΐα, καταναλωτισμός κυριάρχησαν και κυριαρχούν  ακόμη παγκοσμίως, αλλά και σε κάποιο ποσοστό και στην πατρίδα μας.

Κι όμως μέσα απ’  όλα αυτά η πίστη δεν εξέλειπε. Η Χάρις του Θεού φρόντισε να κρατηθεί ζωντανή και όρθια. Όλα τα εξωτερικά δεν μπόρεσαν να ταρακουνήσουν την πίστη του λαού μας. Μορφές Αγίων ανδρών, όπως ο Νεκτάριος, ο Παΐσιος, ο Ιάκωβος, ο Πορφύριος, ο Αθανάσιος, ο Επιφάνιος… ανέτρεψαν με την απλότητα του λόγου τους, την αγία ζωή τους, τα ποικίλα χαρίσματα που διέθεταν και την κατά Θεόν σοφία τους, όλα τα εμπόδια, όλους τους πειρασμούς, όλα τα επιχειρήματα του 20ου αιώνα, αυτού «του απατεώνα». Και άφησαν να διαφανεί γνήσια  και αφτιασίδωτη  η αλήθεια της πίστεως και το Ορθόδοξο ήθος. Με τους Αγίους μας συμβαίνει κάτι το μοναδικό. Η παρουσία του Θεού και η ταπεινή τους καρδιά ανατρέπουν, χωρίς ιδιαίτερη επιχειρηματολογία, ολόκληρες αθεϊστικές κοσμοθεωρίες και ιδεολογικά σχήματα, που όλα τους τελικά, είναι «έργα χειρών ανθρώπων».

Κι ακόμη πέρα από κάθε αμφιβολία, κράτησε ζωντανή την πίστη η λατρευτική ζωή των ενοριών μας, που δεν έπαψε ούτε στιγμή «εν εσπέρα και πρωί και μεσημβρία» να υμνεί τον ζώντα Θεό μέσα στους αιώνες με τον ίδιο λόγο του Μ. Βασιλείου, του Ι. Χρυσοστόμου, του Ι. Δαμασκηνού, του Ανδρέα Κρήτης, της οσίας Κασσιανής και πολλών άλλων. Με ένα λόγο ελληνικό, ζωντανό, ο οποίος εξέφραζε με ακρίβεια και καθαρότητα την αλήθεια της πίστεως.

Και το καντήλι το αναμμένο κάθε βράδυ, μέσα στα σπίτια του Ορθόδοξου λαού μας, με τον εσπερινό και ο λιβανωτός να καίει. Και η καμπάνα που χτυπάει πρωί και απόγευμα  και στέλνει το μήνυμα της πίστης ολούθε γύρω. Πόση δύναμη μπορούν να κρύβουν και να εκφράζουν όλα αυτά ταυτόχρονα!!!

Κι ύστερα, η στροφή στην Παράδοσή μας, στους Πατέρες, στους Αγίους, στη μυστική – εσωτερική ζωή, που το Άγιον Όρος ιδιαίτερα τόνισε, αλλά και κάποιοι «λόγιοι» φωτισμένοι, που έγραψαν και γράφουν, για να μας κρατήσουν στη ζώσα αλήθεια της πίστεως  και να μας σώσουν από τη θρησκευτική νοσηρότητα της Δύσεως και τον ηθικισμό.

Μετά από όλα αυτά μπορούμε εύκολα να εξηγήσουμε, γιατί μικροί και μεγάλοι σταυροκοπιούνται καθώς περνούν έξω από τις εκκλησίες της Βέροιας. Γιατί οι μαθητές μας εκφράζουν σοφές απορίες ή θεολογικότατες τοποθετήσεις. Ναι, μιλάμε για τα παιδιά με τα μακριά μαλλιά, τα μπλου – τζιν, που παίζουν βιντεοπαιχνίδια και κάνουν βόλτες στους πεζόδρομους της πόλης μας. Πρόκειται για την ίδια αναζήτηση, που γεμίζει τις ψυχές όλων των Ορθοδόξων μέσα στους αιώνες, σε όλο τον κόσμο.

Πέρα από κάθε ορισμό η πίστη εκφράζεται, ως τρόπος βίωσης και αποδοχής «πραγμάτων», για τα οποία μόνο να ελπίζεις μπορείς. Αυτό συνέβαινε πάντα, αυτό συμβαίνει και σήμερα.

 Κι όμως συμβαίνει

Εύκολα λοιπόν, ρωτούν και απαντούν ταυτόχρονα οι διάφοροι σχολιαστές για το φαινόμενο της συρροής του κόσμου στα άγια προσκυνήματα που προαναφέραμε. Το θεωρούν γεγονός δυσεξήγητο.

Κάποιοι θεωρούν πως η περιέργεια ωθεί τους ανθρώπους να συνωστίζονται και να περιμένουν υπομονετικά ώρες ατέλειωτες, για να ασπαστούν τα ιερά λείψανα.

Κάποιοι άλλοι πως η ανταπόδοση είναι η κύρια αιτία, το κέρδος και η ωφέλεια.

Κάποιοι τρίτοι βλέπουν την προσέλευση  του κόσμου, ως εκδήλωση που οφείλεται στη μαγεία. Πως μια ανώτερη «δύναμη» θα παρέμβει στη ζωή  και θα αλλάξει τα δύσκολα,  τα κακώς γενόμενα, άσχετα από την προσωπική ζωή των ανθρώπων, τη συνέπεια και τον πνευματικό αγώνα.

Κάποιοι πιο έμπειροι στη γνώση της ανθρώπινης ύπαρξης επισημαίνουν την απογοήτευση  των ανθρώπων από όλους και από όλα. Η μόνη ελπίδα που μένει, λένε, σταθερή και αμετάτρεπτη, είναι ο Θεός  και  η μόνη παρηγοριά, η μεσιτεία των Αγίων.

Τελικά απ’  ό,τι φαίνεται το πρόβλημα είναι εσωτερικό, υπαρξιακό και ακουμπάει τη βαθύτερη ουσία του ανθρώπου. Ο άνθρωπος μένει μόνος σ’ αυτόν τον κόσμο, «άπορος» και «αμήχανος». Ιδιαίτερα αισθητοποιεί αυτό το γεγονός μέσα από τον σύγχρονο ρεαλισμό. Πλέον όλοι γνωρίζουν ότι η μοναξιά «σ’  αυτό τον κόσμο τον τρελό»  δεν ξεπερνιέται με την κοσμικότητα. Οι αρρώστιες σίγουρα δεν θεραπεύονται και ο θάνατος μένει αθάνατος!!! Γι’  αυτό ο άνθρωπος στέκει ανήμπορος μπροστά στο μηδέν, αν δεν έχει ελπίδα.

Τελικά, το εσωτερικό πλήρωμα για όλα αυτά, η πληροφόρηση της καρδιάς του κάθε ανθρώπου, πραγματοποιείται μέσα από τον Νικητή του θανάτου. Οι Άγιοι, ως μάρτυρες, ως ασκητές, ως όσιοι, ως ομολογητές βίωσαν τον θάνατο με την παρουσία και τη βοήθεια του Χριστού. Αυτός όμως ο θάνατος ήταν «ζωηφόρος», δώρο και χάρισμα και ευλογία ζωής.

Μετά από όλα αυτά, ποια ερμηνεία θα δίναμε για τη συρροή του κόσμου;

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν. Όμως η τιμή που αποδίδει ο κόσμος στους Αγίους σχετίζεται ξεκάθαρα, με όσα αυτοί έζησαν  με τη Χάρη του Θεού, αλλά και με όσα θαυμαστά ενεργούν δια της Χάριτος  του Θεού. Κάθε περίπτωση προσκυνητή μόνο εξατομικευμένα μπορεί να εκτιμηθεί. Όλες οι αναλύσεις εκφράζουν σίγουρα αυτό το γεγονός, που συμβαίνει.

Τελικά διαπιστώνουμε ότι μέσα στους αιώνες η παρουσία του Θεού είναι εναργής και όπως λέει ο προφήτης: «ζη Κύριος».

 

Κισσιώτη Στέφανου

Θεολόγου-Φιλολόγου

 

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account