Μέσα στο διάβα των αιώνων σημαντικές ανθρώπινες παρουσίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, για να σταθεροποιηθεί  και διαφυλαχτεί η Ορθόδοξη πίστη, να αναπτυχθεί και να διαφυλαχτεί ο Ελληνορθόδοξος  πολιτισμός, να αντιμετωπισθούν πολυώνυμοι εχθροί, να επιβιώσει και να διατηρηθεί το Γένος μας. Ανάμεσα σ’  αυτές τις μορφές την πρώτη θέση κατέχουν οι Οικουμενικοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης.

Το ελληνικό κράτος δυτικόπληκτο σε όλα του επί δεκαετίες έβλεπε με καχυποψία και ανήσυχο βλέμμα ό,τι το Χριστιανικό και Ορθόδοξο. Υποτίμησε αφάνταστα, χωρίς να καλοσκεφτεί τι κάνει, και χωρίς να γνωρίζει τον Βυζαντινό πολιτισμό, και έκανε ένα πελώριο «άλμα» αφήνοντας το «κενό» να χάσκει κάτω από τα πόδια του επικίνδυνα. Θεώρησε πως η λεγόμενη Βυζαντινή περίοδος ανήκε σε αλλογενείς και προσπάθησε να συνδέσει τους νεοέλληνες με τους  αρχαίους Έλληνες… σε απευθείας σύνδεση!!

Δεν ήταν και τόσο δύσκολο να «πραγματοποιηθεί» αυτό!! Τόσο η άγνοια, όσο και οι πολιτικές ιδεολογίες, πρόσθεσαν τον ανάλογο δυτικότροπο προσανατολισμό… Όση ζημιά δεν έκαναν 500 χρόνια μαύρης σκλαβιάς, το «πέτυχε» σε ικανοποιητικό βαθμό περίοδος 190 χρόνων ελεύθερης ζωής.

Η «σχοινοβασία»

Ο εκάστοτε Οικουμενικός Πατριάρχης έπρεπε να είναι «ισορροπιστής». Η «τέχνη» αυτή προϋποθέτει πίστη, γνώση, αποφασιστικότητα.

Οι σκοπιμότητες δεν έλειψαν μέσα στους αιώνες·  ο αυταρχισμός και η βία, ακόμη και από «χριστιανούς» αυτοκράτορες και ποικίλους όσους «ισχυρούς»· και ακόμη οι αιρέσεις και τα «ρεύματα» από Ανατολή και Δύση. Και αυτοί που κρατούσαν τα όσια και τα ιερά του Γένους σε μια ζωντανή διαχρονικότητα, έπρεπε να «σχοινοβατούν» για χάρη της αλήθειας, για τον άνθρωπο που υπηρετούσαν, χάριτι Θεού· αυτοί οι «ελάχιστοι», «οι μηδέν έχοντες και  πάντα κατέχοντες», διάβαιναν κάθε τόσο από δρόμους, που τελικά οδηγούσαν σίγουρα  σε κάποιο «Γολγοθά».

Το τέλος της «σχοινοβασίας» ήταν ή η διάσωση της Αλήθειας και ο θρίαμβός της ή το δικό τους μαρτυρικό τέλος, για να λάμψει η αλήθεια και να διασωθεί ο άνθρωπος.

«Το ορθοδοξείν εστι σχοινοβατείν». Πρόκειται για ένα περπάτημα πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, με πλήρη γνώση ότι πάνω στους ώμους τους κουβαλούσαν το αβάσταχτο βάρος, που οι αιώνες αποθησαύρισαν, ως αλήθεια σώζουσα, ως πολιτισμό και τρόπο ζωής μονάκριβο και ως θησαυρό αδαπάνητο.

             Η Οικουμενικότητα

            Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από το 330 μ. Χ. απέκτησε τη νέα της πρωτεύουσα, τη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη. Ο επίσκοπός της έγινε Αρχιεπίσκοπος και τελικά Πατριάρχης. Μέσα στο Συνοδικό – δημοκρατικό σύστημα, που ίσχυε  και ισχύει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, του αποδόθηκε ο τίτλος του «Πρωτόθρονου» και του «Οικουμενικού». Πρόκειται για μια αναγνώριση – ευθύνη για τη θέση και τον ρόλο, που κλήθηκε να διαδραματίσει μέσα στην ιστορία. Αλλά ταυτόχρονα και μια προτροπή: «Ποίμαινε τα πρόβατά μου»!! Πάντοτε όμως μέσα στα όρια της Συνοδικότητας.

Η Β΄ και η Δ΄ Οικουμενικές Σύνοδοι έδωσαν τα «πρεσβεία τιμής» και στον επίσκοπο της Νέας Ρώμης, όπως τα κατείχε ο επίσκοπος της Ρώμης. «Τα ίσα πρεσβεία απένειμαν τω αγιωτάτω θρόνω …!!». Από τότε σταδιακά καθιερώθηκε και η Οικουμενικότητα.

Οικουμενικότητα, γιατί αγκάλιασε «λαούς, φυλές και γλώσσες» αδιάκριτα στο όνομα του Χριστού και τους έκανε αδέλφια μεταξύ τους.

Οικουμενικότητα, γιατί αγωνίστηκε και διαφύλαξε την Αλήθεια  της Πίστεως και την Παράδοση της Εκκλησίας.

Οικουμενικότητα, γιατί αναζήτησε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, «τους εγγύς και τους μακράν», για να τους κάνει μετόχους της εν Χριστώ ζωής και του πολιτισμού που βίωνε. Ιεραποστολές προς όλους, «ίνα πάντως τινας σώση».

Οικουμενικότητα, γιατί τότε, που οι ιστορικές συνθήκες το απαίτησαν, στα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς, τότε ο οικουμενικός Πατριάρχης έγινε Εθνάρχης του γένους των Ορθοδόξων. Μια προσφορά, που κάτω από ανείπωτες δυσκολίες «έφερε» στους ώμους του με τρόπο επώδυνο και μαρτυρικό διασφαλίζοντας, όσο μπορούσε, τους Ορθόδοξους λαούς που ποίμαινε. Γι’  αυτό και η τιμή, γι’  αυτό και η διάκριση!!

Η Γαλάτεια Σουρέλη έχει πει: «Όλοι μιλάνε για τη γερμανική κατοχή. Εντάξει. Όμως ήταν μόνο τέσσερα χρόνια. Τι να πούμε για τα 500 χρόνια σκλαβιάς; Χρόνος έμπαινε, χρόνος έβγαινε. Γενιές ανθρώπων γεννήθηκαν και πέθαναν μέσα στη μαύρη σκλαβιά».

Εκεί φάνηκε η δύναμη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Κράτησε ζωντανούς τους Ορθόδοξους λαούς. Διατήρησε ανέγγιχτη από τη φθορά την ελπίδα της ζωής, έσωσε ψυχές, κράτησε την πίστη, έφτιαξε πολιτισμό. Και όλα αυτά έγιναν!! Τι θαύμα!! Ναι, συνέβησαν.

Το μεγαλείο της Ορθοδοξίας και η «πολιτική» των ποιμένων της, των Οικουμενικών Πατριαρχών!!

           Από το χθες στο σήμερα

Τι άλλαξε για τον πρώτο θρόνο της Ανατολής από την πτώση της Πόλης μέχρι σήμερα;

Τίποτα το ουσιαστικό. Η ίδια πολιτική από μέρους των κρατούντων, που απ’ ό,τι φαίνεται, σκληρύνεται όσο ο χρόνος περνά. Η ελαχιστοποίηση του ποιμνίου. Ο επικείμενος σε κάθε στιγμή διωγμός.

Από την άλλη πλευρά, οι Οικουμενικοί Πατριάρχες και η περί αυτούς Σύνοδος συνεχίζουν το ίδιο έργο με τις ίδιες προϋποθέσεις. Καταγγέλλουν Χριστόν Ιησούν, Σταυρωθέντα και Αναστάντα, σε ολόκληρη την οικουμένη, με την ίδια φωνή, που έρχεται από παλιά.

Ποιμαίνουν τις Μητροπόλεις της Οικουμενικής Ορθοδοξίας και γίνονται μάρτυρες του μυστηρίου της πίστεως. Πρόκειται για θαύμα!!

Οι Οικουμενικοί Πατριάρχες επαναλαμβάνουν καθημερινά μαζί με τον Απόστολο των Εθνών και της Βέροιας: «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψεις ή στεναχωρία ή διωγμός ή μάχαιρα, καθώς γέγραπται ότι ένεκα σου θανατούμεθα όλην την ημέραν… πέπεισμαι γαρ ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή… δυνήσεται ημάς χωρίσαι από της αγάπης της εν Χριστώ Ιησού, τω Κυρίω ημών».

Μετά από όλα αυτά και μετά λόγου γνώσεως αναφωνούμε: «Ζη Κύριος εις τους αιώνας».

Στέφανος Κισσιώτης
Θεολόγος

 

 

 

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account