Κρίνοντας τα διάφορα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά συστήματα πρέπει να θέσουμε, ως βασικό τους κριτήριο τον παράγοντα άνθρωπο. Να εξετάσουμε, πώς αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο, πού τον οδηγούν και  πού καταλήγει μέσα από αυτά. Καλές είναι οι ιδέες όμως η ουσία των θεμάτων, που διατυπώνονται, πρέπει να αναφέρονται κατευθείαν  στον άνθρωπο και μάλιστα, να τον εξετάζουν και να τον αποδέχονται ως πρόσωπο. Ούτε ως άτομο ούτε ως μάζα.

Ανάμεσα λοιπόν στα διάφορα συστήματα που ασχολούνται με τον άνθρωπο, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η θέση της  Εκκλησίας.

Το πρώτο ζήτημα που εντυπωσιάζει, είναι  η πίστη  μας στη δημιουργία του ανθρώπου  από τον ίδιο το Θεό και μάλιστα στον τρόπο δημιουργίας του. Στη διήγηση της Γένεσης ο άνθρωπος  δεν δημιουργείται απλώς από τον Θεό  με τον λόγο Του, αλλά με την προσωπική Του παρέμβαση και με τη δική Του τέχνη, με τα «χέρια» Του.

Το επόμενο θέμα είναι τα χαρίσματα με τα οποία Τον «προικίζει», πλάθοντάς τον «κατ’  εικόνα»  δική Του.

Και το τελευταίο, είναι ο σκοπός της δημιουργίας. Ο Θεός προορίζει τον άνθρωπο  να γίνει «Θεός κατά χάριν», να φτάσει στη θέωση  εν ελευθερία, στο «καθ’ ομοίωσιν». Γι’  αυτό και  του δίνει τα χαρίσματα, γι’  αυτό του προσφέρει την αγάπη Του, γι’  αυτό τον κάνει διαχειριστή του σύμπαντος κόσμου.

Μέσα σε αυτόν τον σκοπό συμπεριλαμβάνονται όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες της προσωπικής, διαπροσωπικής και κοινωνικής ζωής, από την οικονομία μέχρι τον πολιτισμό, από το παιχνίδι μέχρι τον έρωτα, από τη δημιουργία μέχρι τη χαρά. Δεν μένει τίποτε έξω  και μακριά από τα χαρίσματα του Θεού και την ευλογία Του, για να γίνει ο κόσμος μας, όχι μόνον ανθρώπινος, αλλά, περισσότερο, Βασιλεία Θεού.

Δυστυχώς αυτή η ανθρώπινη ύπαρξη που βγήκε από τα «χέρια» του Θεού «καλή λίαν», ξαστόχησε, δηλαδή αμάρτησε. Αρνήθηκε τον αρχικό της προορισμό, απομακρύνθηκε από τον Δημιουργό της, περιβλήθηκε  τη φθορά  και το θάνατο και έγινε η αμαρτία η δεύτερη φύση της.

Έτσι το γένος των ανθρώπων έμεινε ανήμπορο και αβοήθητο να ξεπεράσει το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε. Γι’  αυτό η αγαπώσα καρδία του Θεού Πατρός «εξαπέστειλε τον Υιό Του τον αγαπητό», τον δημιουργό και τεχνίτη του ανθρώπου, για να επανορθώσει τη στρέβλωση  μέσα από τους όρους, που έθεσε η αρχική δημιουργία, με αγάπη και ελευθερία. Γι’  αυτό και ο Υιός του Θεού έγινε υιός του ανθρώπου, «βροτός» και «σαρκοφόρος» δι’  ημάς και «δια την ημετέραν σωτηρίαν».

Από όλα τα προβλήματα που η ανθρώπινη φύση αντιμετωπίζει πλέον, το πιο δύσκολο, αβάσταχτο, πικρό και διαλυτικό της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι η αμαρτία. Είτε ως σκέψη απιστίας και αμφισβήτησης προς τον Θεό είτε ως πράξη, που επιβεβαιώνει αυτή την άρνηση και συντελεί στη διάλυση της κοινωνίας.

Η αμαρτία, που οδηγεί τον άνθρωπο μακριά από τον Θεό και σίγουρα στον θάνατο, τον κάνει τελικά το πιο δυστυχισμένο πλάσμα του πλανήτη με όσα πράττει ή δεν πράττει, με όσα δέχεται ή απορρίπτει, με όσα σκέφτεται και προγραμματίζει.

Με την ενανθρώπηση, λοιπόν, του Υιού και Λόγου του Θεού έλαμψε η αλήθεια για τον άνθρωπο. Ο Χριστός μας παρουσίασε στον εαυτό Του τον άνθρωπο, όπως  βγήκε από τα δημιουργικά Του «χέρια» κατά την «έκτη ημέρα»  της Δημιουργίας. Μας έδειξε τον τέλειο άνθρωπο, τον εκτός της αμαρτίας, όμως με σάρκα και οστά. Ζωντανό, ελεύθερο και αγαπώντα, που έχει τη γνώση του κόσμου και όσων συμβαίνουν  στη ζωή και στις κοινωνίες των ανθρώπων. Μας δίδαξε για την αρετή και την κατά Θεόν ζωή και μας την έδειξε στην πράξη ζώντας την ο Ίδιος, ως «οδόν σωτηρίας». Δεν άφησε έξω από την «ένσαρκη ζωή Του» τίποτα, παρά μόνο την αμαρτία. Ακόμη και αυτόν τον θάνατο καταδέχτηκε, για να τον μεταποιήσει σε ζωή.  Και όλα αυτά τα έκανε πράξη και τρόπο  ζωής. Δεν έμεινε στα λόγια ή στις ιδέες… Γι’  αυτό μετά τη νίψη των ποδιών των μαθητών Του, κατά τον Μυστικό Δείπνο, είπε ξεκάθαρα: «Υπόδειγμα δέδωκα υμίν, ίνα καθώς εγώ εποίησα και υμείς ποιείτε».

Αυτό το «υπόδειγμα» είναι η πιο ασφαλής οδός, που μπορεί να βγάλει τον άνθρωπο από το αδιέξοδο, στο οποίο βρίσκεται. Να τον κάνει πραγματικά ανθρωπιστικό και γνήσια θεολογικό. Κι αυτό μπορεί να συμβεί, γιατί ο άνθρωπος είναι Θεονοσταλγικός και άρα η ζωή του μπορεί να γίνει Χριστομίμητη.

Σήμερα Κυριακή των Αγίων Πάντων!!!  Η Εκκλησία μας τιμά μετά το Πάθος, την Ανάσταση, την Ανάληψη και την Πεντηκοστή, που αποτελούν  το τέλος και την έκφραση των έργων, που επετέλεσε ο Θεός για τη σωτηρία των ανθρώπων, τιμά και υμνεί «πάντας τους φίλους του Κυρίου».

Κυριακή των Αγίων Πάντων. Τιμή σε όσους μέσα στους αιώνες μέχρι και σήμερα αγάπησαν Αυτόν, που «πρώτος ηγάπησεν ημάς», πρόσφεραν τα πάντα σ’  Αυτόν, που εγκατέλειψε τους ουρανούς για χάρη μας, που «έκλινεν ουρανούς» και κατέβηκε στη γη μας. Και όχι μόνον «ηγάπησεν», αλλά και πόνεσε και συμπόνεσε και έκλαυσε και συμπαραστάθηκε και δώρισε τη ζωή Του, για να γίνουμε εμείς Θεοφόροι και Χριστοφόροι.

Στη ζωή των Αγίων μας, ανδρών και γυναικών, συμβαίνει κάτι που μοιάζει με τρέλα. Οι Άγιοί μας είναι άνθρωποι, που συνειδητοποίησαν την απερίγραπτη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και για τους ίδιους, και από εκείνη τη στιγμή Του  ανήκουν απόλυτα. «Πώς καταδέχτηκε Αυτός, ο Κύριος των κυρίων, ο μόνος υπάρχων, ο επέκεινα πάσης τελειότητας, να μας επισκεφτεί, να ντυθεί τη φύση μας και να θυσιαστεί για μας!!!».  Αυτή η σκέψη τρελαίνει τους Αγίους μας και γι’ αυτό κάνουν διάφορες ενέργειες, που ξεπερνούν τα συνήθη ανθρώπινα μέτρα.

Περιφρονούν τη ζωή, τη ζωή τους, τα υλικά αγαθά, τα αγαπημένα τους πρόσωπα και πεθαίνουν για χάρη Του, για να Του προσφέρουν όλα αυτά σαν δικό τους «αντίδωρο» στη δική Του προσφορά και θυσία.

Άλλοι παίρνουν τα βουνά και τα όρη  και κρύβονται «εν ταις οπαίς της γης», για την αγάπη του Χριστού, υστερούμενοι τα πάντα και απολαμβάνοντες την παρουσία Εκείνου, που είναι «η ζωή και το φως και η ειρήνη του κόσμου».

Και όλοι τους αγωνίζονται τον καλόν αγώνα της πίστεως, για να μη πικράνουν Αυτόν «ον ηγάπησεν η καρδία τους». Γι’  αυτό παρατηρούν, προσέχουν και ελέγχουν τον εαυτό τους σε κάθε τους σκέψη, σε κάθε τους λόγο, σε κάθε τους πράξη. Θέλουν να νικήσουν το κακό, που φωλιάζει μέσα στην ανθρώπινη φύση  και να οδηγηθούν  στην εν Χριστώ ζωή.  Γι’  αυτό και ο αγώνας τους είναι διπλός: Να νικήσουν την αμαρτία, από τη μια μεριά, και από την άλλη, να εδραιώσουν  τις αρετές του Χριστού στη ζωή τους. Πρόκειται για τον πιο σκληρό και τον πιο επίπονο αγώνα που πραγματοποιεί ο άνθρωπος στη ζωή του.

Για την Εκκλησία μας σκοπός της ζωής δεν είναι μόνον η απόκτηση των αρετών του Χριστού, αλλά η μέσω του πνευματικού αγώνα κάθαρση του νου και της καρδιάς του ανθρώπου, ώστε να έρθει να κατοικήσει ο Παράκλητος, το Άγιο Πνεύμα, για να μπορέσει ο άνθρωπος να Χριστοποιηθεί, να γίνει Θεός κατά χάριν. Χωρίς την παρουσία του Αγίου Πνεύματος ο άνθρωπος δεν αγιάζεται. Μένει στα μέτρα του «καλού καγαθού» της προχριστιανικής εποχής.

Οι Άγιοι λοιπόν, αγαπώντας το Θεό και τους συνανθρώπους τους και αγωνιζόμενοι να ζήσουν την πνευματική ζωή, διανύουν το μεγαλύτερο δρόμο που μπορεί να διανύσει ο άνθρωπος στη ζωή του. Το δρόμο από την αμαρτωλότητα στην αγιότητα. Από το θάνατο στη ζωή. Από το φθαρτό κόσμο μας στη Βασιλεία του Θεού. Και επειδή έζησαν στη ζωή τους προσωπικά την περιπέτεια του ανθρώπινου γένους, γνωρίζουν τη διέξοδο και τη λύτρωση από το αδιέξοδο. Γι’  αυτό αναπαύουν τις ψυχές των ανθρώπων, κατανοούν τα προβλήματά τους και απαντούν στα εναγώνια ερωτήματα της κάθε εποχής. Έχοντας δε το χριστό κατοικούντα και μένοντα εν ταις καρδίαις αυτών, είναι οι μόνοι που, με ασφαλή και βέβαιο τρόπο, μας οδηγούν προς Αυτόν, για να Τον βρούμε και να Τον συναντήσουμε προσωπικά.

Είναι οι μόνοι που μπορούν να διδάξουν την αγάπη στους ανθρώπους, γιατί είναι οι μόνοι που πάσχουν από την αγάπη του Χριστού. Αλλά και είναι οι μόνοι που νοιάζονται πραγματικά για τον άνθρωπο, γιατί έχουν την αγάπη του Χριστού στην καρδιά τους. Η οδός της Θεογνωσίας περνάει μέσα από τη δική τους ζωή.

Η Ορθόδοξη κοινωνία μας διαθέτει ένα μοναδικό συμπαραστάτη στα όποια της προβλήματα. Τους Αγίους!!! Αυτοί προσεύχονται για μας. Αυτοί κατανοούν όσα εμείς αγνοούμε. Δεν μιλάνε με λόγια ή με ιδέες μόνο, όπως κάνουν οι διανοούμενοι, αλλά με την ίδια τους τη ζωή. Γι’  αυτό και είναι τα μόνα αξεπέραστα ιδανικά ζωής για μικρούς και μεγάλους. Κι όσο κι αν τα φώτα της δημοσιότητας  στρέφονται προς τους «αστέρες» της τέχνης ή της πολιτικής, ο λαός μας γνωρίζει ότι η λύτρωση, η παρηγοριά και η αλήθεια βρίσκονται στη ζωή των Αγίων, γι’  αυτό και πάντα προστρέχει στη χάρη τους.

 

 Κισσιώτη Στέφανου
Θεολόγου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2018 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Αλλάξαμε όνομα και μεταφερθήκαμε.

 

Ελάτε στο el Romio ή απλά στο Ρωμηός

Στις Εικονογραφίες χρησιμοποιούμε cookie προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Μάθετε περισσότερα  OK!

©2016 Eikonografies.com - Community & Media

Αλλάξαμε όνομα και μεταφερθήκαμε.

 

Ελάτε στο el Romio ή απλά στο Ρωμηός

Στις Εικονογραφίες χρησιμοποιούμε cookie προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Μάθετε περισσότερα  OK!

©2016 Eikonografies.com - Community & Media

ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;