Στο Ευαγγέλιο του Λουκά (17,1-2) διαβάζουμε τα ακόλουθα: «…ανένδεκτόν εστι του ελθείν τα σκάνδαλα· ουαί δε δι’  ου έρχονται». Ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του: «Είναι αδύνατο να μην έρθουν τα σκάνδαλα· αλίμονο όμως σ’ εκείνον που τα προκαλεί».

Γιατί έρχονται τα σκάνδαλα στη ζωή της Εκκλησίας; Αν αυτή είναι «σώμα Χριστού», όπως προαναφέραμε, τότε φαίνεται υπερβολικά αντιφατικό να μιλάμε για σκάνδαλα στο άγιο σώμα του Χριστού. Κι όμως τον λόγο περί σκανδάλων τον ανέφερε ο ίδιος ο Ιησούς. Οι διάφοροι ερμηνευτές σχολιάζοντας το πιο πάνω χωρίο, λένε: «Σκάνδαλα είναι τα κωλύματα της αγαθής και θεοφιλούς ζωής». Δηλαδή, μέσα στην ανθρώπινη φύση που έχει ροπή και τάση προς το κακό, ενυπάρχει το αρνητικό στοιχείο, που εμποδίζει την πραγματοποίηση  της κατά Χριστόν ζωής και αυτό είναι ο πειρασμός  ή το σκάνδαλο. Και αυτό συμβαίνει, γιατί «η ανθρωπίνη φύση κείται επί τα πονηρά». Και δεν βοηθάει η ένταξη του ανθρώπου στην εκκλησιαστική ζωή, αν δεν αγωνιστεί και αν δεν προσέξει και δεν σεβαστεί τον χώρο της Εκκλησίας  και την πίστη του. Ο Κύριος γνωρίζοντας προλέγει το γεγονός, χωρίς να υποχρεώνει κανένα προς αυτή τη συμπεριφορά και ζωή. Θέλει να μας κάνει προσεκτικούς. Όλοι αντιμετωπίζουμε την πιθανότητα να πέσουμε στην αμαρτία, «πάντες ήμαρτον». Ζητάει περισσότερο πνευματικό αγώνα. Τίποτε δεν είναι αυτονόητο στην πνευματική ζωή. Θέλει να μην κρίνουμε κανένα, ακόμη και τον μεγαλύτερο αμαρτωλό, γιατί η ανθρώπινη φύση είναι κοινή σε όλους. Τέλος, θέλει να μην έχουμε υπερβολική πεποίθηση στον εαυτό μας, να μην περηφανευόμαστε για τις «αρετές» μας, αλλά να προστρέχουμε καθημερινά  στο έλεος και στη βοήθεια του Θεού και στη μεσιτεία των αγίων.

Παρ’  όλα αυτά ο ίδιος ο Ιησούς επιμένει πως είναι αναγκαίο να έρθουν τα σκάνδαλα!!! Γιατί άραγε;

Ο Θεός επιτρέπει τα σκάνδαλα, «ίνα οι δόκιμοι φανεροί γένωνται» (Α΄ Κορ.11, 19). Δηλαδή, για να αποκαλυφθούν στο σώμα της Εκκλησίας «οι δόκιμοι», οι δυνατοί πνευματικά, οι άξιοι να ηγούνται σ’  αυτήν, αυτοί που μπορούν να καθοδηγήσουν τον λαό του Θεού. Κι όσοι αναξίως εισήλθαν στη διακονία της ιεροσύνης, να αποκαλυφθούν και να απομακρυνθούν ως ανάξιοι και επικίνδυνοι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι όσοι διαπράττουν βαριές αμαρτίες, αυτές που οι ιεροί κανόνες θεωρούν κωλύματα για την ιεροσύνη, είναι «επιτηδεύματα πονηρίας» και προέρχονται από την ελεύθερη διάθεση του καθενός, «εκ προαιρέσεως», γι’ αυτό «η των σκανδάλων εργασία εκ της πονηρίας αναγκαίως ηκολούθησεν. Ώστε δια τούτο κολαστέοι οι των σκανδάλων εργάται». Είναι αυτονόητο πως οι κραυγαλέες αμαρτίες, που καταλήγουν να γίνουν σκάνδαλα  στην Εκκλησία και είναι πάθη ανομολόγητα, προέρχονται από την ελεύθερη ανθρώπινη επιλογή και επιθυμία. Δεν γίνονται κατά λάθος. Ο πιστός ή ο ιερωμένος θέλει και τα διαπράττει. Το πράγμα γίνεται ακόμη φοβερότερο, όταν δεν μετανοεί, αλλά καυχάται για ό,τι έπραξε. Η αποθέωση του θράσους!!!

Οι συνέπειες από τα σκάνδαλα

Ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες προς όσους σκανδαλίζουν την Εκκλησία του Χριστού; Φοβερές!!! Το ευαγγελικό κείμενο που προαναφέραμε, (Λουκ. 17,2), γράφει: «λυσιτελεί αυτώ ει λίθος μυλικός περίκειται περί τον τράχηλον αυτού και έρριπται εις την θάλασσαν, ή ίνα σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων». Που σημαίνει: «Είναι προτιμότερο γι’ αυτόν να κρεμάσει μια μυλόπετρα στο λαιμό του και να ριχτεί στη θάλασσα, παρά να κλονίσει την πίστη ενός από αυτούς εδώ τους μικρούς».

Σχολιάζοντας τον στίχο αυτό, ο Παναγιώτης Τρεμπέλας γράφει στο υπόμνημά του, στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο: «Οι λειτουργοί και οι διάκονοι της Εκκλησίας, αλλά και οι οιοδήποτε κύρος περιβεβλημένοι οφείλουν να προσέχουν πολύ, ίνα μη δια λόγου ή κακού παραδείγματος αποθαρρύνουν ή οπωσδήποτε γίνουν αφορμή αμαρτίας εις ασθενή τινα αδελφόν».

Οι σκανδαλοποιοί δεν επιτρέπεται σε καμιά περίπτωση να προβάλλονται ως πρότυπα ζωής στον λαό του Θεού. Ούτε να προβάλλονται από επίσημα βήματα, όσοι σκανδάλισαν ποικιλοτρόπως… τους πιστούς. Αυτό είναι «ύβρις» απέναντι στο πρόσωπο του Θεανθρώπου, που υπέμεινε Σταυρό και θάνατο και έχυσε το πανάγιο αίμα Του για τη σωτηρία και του ελάχιστου ανθρώπου. Η μετάνοια είναι ο μόνος τρόπος για τη σωτηρία όλων μας και ιδιαίτερα όσων δημιουργούν σκάνδαλα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποσυρθούν στη μονή της μετανοίας τους, να κλάψουν πικρά και να ζητήσουν το έλεος του Θεού για το κακό που προξένησαν  στην Εκκλησία Του. Όμως η ευθύνη βαραίνει τους ποιμένες  μας και ιδιαίτερα τους επισκόπους της Εκκλησίας, οι οποίοι, ενώ  γνωρίζουν αυτούς τους ανθρώπους, τους ανέχονται, τους συναναστρέφονται και τους προωθούν. Η Αγία Γραφή για το θέμα αυτό είναι πολύ αυστηρή. Γράφει ο Παύλος στους Κορινθίους: «… έγραψα υμίν μη συναναμίγνυσθαι, εάν τις αδελφός ονομαζόμενος η πόρνος ή πλεονέκτης ή λοίδορος ή μέθυσος ή άρπαξ, τω τοιούτω μηδέ συνεσθίειν» (Α΄ Κορ. 5,11).  Που σημαίνει: «Σας έγραψα να μη συναναστρέφεσθε  κάποιον, που, ενώ ονομάζεται χριστιανός, είναι ανήθικος ή πλεονέκτης ή ειδωλολάτρης ή υβριστής ή άρπαγας.  Με τέτοιου είδους άνθρωπο πρέπει να αποφεύγετε και το κοινό φαγητό». Το ίδιο αυστηροί είναι και οι ιεροί κανόνες. Στην Εκκλησία δεν επιτρέπεται ο καθένας να γίνεται ιερέας ή πολύ περισσότερο επίσκοπος. Υπάρχουν τα διάφορα κωλύματα. Δηλαδή μια ομάδα σοβαρών αμαρτιών, για τις οποίες, όποιος τις έχει διαπράξει, αποκλείεται από την ιεροσύνη. Κι αν συμβεί να πέσει σε κάποια από αυτές ενώ είναι ιερέας ή επίσκοπος, καθαιρείται!!! Αυτά προβλέπουν οι κανόνες της Εκκλησίας. Μια σοβαρή αιτία αποκλεισμού από την ιεροσύνη είναι και τα ηθικά παραπτώματα, ανάμεσα στα οποία και η ομοφυλοφιλία με την οποιαδήποτε μορφή… Αν αυτά δεν εφαρμοστούν, τότε η Εκκλησία ταλανίζεται, ψυχές σκανδαλίζονται… και επεμβαίνει  ο Θεός με τον τρόπο Του και τότε λειτουργεί ο πνευματικός νόμος!!!  Η Εκκλησία συγχωρεί οποιονδήποτε αμαρτωλό, όταν μετανοήσει. Τον αναγεννά, τον σώζει, όμως ποτέ δεν τον ανεβάζει στη θέση του ιερέα ή του επισκόπου. Θέλει οι λειτουργοί του Υψίστου να είναι καθαροί, για να ιερουργούν τα Άγια.

Ο Ιησούς απευθυνόμενος στους μαθητές Του τους είπε: «Υμείς εστε το φως του κόσμου…».(Ματθ. 5,14 ). Αυτό αφορά και όλους τους μαθητές του Ιησού διαχρονικά… Πώς όμως να γίνεις φως και να φωτίσεις  τον κόσμο φέρνοντας μαζί σου τόσο σκοτάδι; «ει το φως το εν σοι σκότος, το σκότος πόσον»; Εμείς δε οι πιστοί, ως λαός του Θεού, οφείλουμε να προσέχουμε στην προσωπική μας ζωή. Να μην παρασυρόμαστε από προκλητικές, ανήθικες και αντίχριστες συμπεριφορές ιερωμένων. Να προσευχόμαστε για την Εκκλησία, της οποίας αξιωθήκαμε να γίνουμε μέλη  και να ζητάμε από τον Θεό να στηρίζει τους ποιμένες μας και να αναδεικνύει άξιους κληρικούς, που θα διακονούν το λαό Του.

 

Στέφανος Κισσιώτης

Θεολόγος

 

 

 

 

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account