Ο κος Θεοφάνης Μαλκίδης[*] μας μιλάει για την

 

Πολιτικοκοινωνική
κατάσταση στην Πατρίδα μας

και την προοπτική
παλινόρθωσής της

 

 

ΓΤ: Τελικά κε Μαλκίδη ποιο είναι το
σύμπτωμα του νεοέλληνα;

ΘΜ: Το βλέπετε ως έκφανση της σημερινής κρίσης. Πνευματική ένδεια, έλλειψη
συλλογικότητας- συντροφικότητας- αλληλεγγύης, απουσία κοινοτικού πνεύματος,
πολιτικός αναλφαβητισμός,  απώλεια
μνήμης. Τα συμπτώματα βεβαίως αυτά, όπως και δεκάδες άλλα,  υπήρχαν και σε άλλες περιόδους, με πλήρη ή
μερική εμφάνισή τους. Ωστόσο η ανάγκη για συλλογική- εθνική- λαϊκή επιβίωση
παραμέριζε το εφήμερο και εργαζόταν για το μέλλον, για τα παιδιά  των Ελλήνων και τα παιδιά των παιδιών των
Ελλήνων. Τώρα ωστόσο η  υπερ -σαραντάχρονη  πνευματική (και γιατί όχι και σωματική)
εκπόρνευση  του ελληνικού λαού έχει
διαμορφώσει συνθήκες πάγου στη σκέψη και στο λόγο, στο έργο και στην παραγωγή.
Το διαπιστώνετε κάθε μέρα στην έκφραση και στην πράξη  του πολιτικού προσωπικού και του λαού μας.
Χρειάζεται λοιπόν πολλή δουλειά για να υπάρξει αλλαγή νόησης στον ελληνικό λαό.
Για να υπάρξει πραγματική ελευθερία από πνευματικά, οικονομικά και άλλα
δεσμά,  που με τη θέλησή μας, εν πολλοίς,
έχουμε δεχθεί.

 

ΓΤ: Ποιο θεωρείτε ότι είναι το
κατάλληλο αντίδοτο για την περίπτωση μας και γενικότερα επάνω σε ποιες αξίες
νομίζετε ότι πρέπει να στραφούμε προκειμένου να συνάψουμε επιτέλους σχέσεις
ειλικρίνειας με τους εαυτούς μας και με το σύνολο το οποίο απαρτίζουμε;

ΘΜ: Στην πορεία του o Ελληνικός λαός , μέσα
στον Γολγοθά της οικονομικής «κρίσης» και των κοινωνικών-αξιακών- πνευματικών
της παραμέτρων, η μνήμη,  η αλήθεια και η
αντίσταση αγώνων και θυσιών, αλληλεγγύης και ανιδιοτελούς προσφοράς,
ενδιαφέροντος για το συνάνθρωπο και το μέλλον του λαού, είναι συν Θεώ, η
μοναδική μας ελπίδα. Εκεί κρίνεται το μέλλον μας ως  ανθρώπων, ως Ελλήνων, ως ελεύθερων,
αυθύπαρκτων και  αυτεξούσιων προσώπων και
υποκειμένων.

Αντί  άλλης αναφοράς- πρότασης καταθέτω  ορισμένα σημεία από την  ιδρυτική πρόσκληση- ανακοίνωση  της Κίνησής μας, της Κίνησης  Πολιτών Αλεξανδρούπολης για την Κοινωνική Αλληλεγγύη,
«με την προοπτική», όπως γράφουμε «να γιγαντώσουμε το κίνημα, το οποίο αποτελεί
και μια απάντηση- πρόταση σε όσους ψάχνουν  άμεσο και πρακτικό τρόπο
αντίστασης και θέλουν να δράσουν υπέρ του κοινού συμφέροντος».

«Καθώς η κρίση που βιώνουμε
σήμερα στην Πατρίδα μας δεν φαίνεται να κοπάζει- τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον-
αποφασίσαμε να μην παραμείνουμε θεατές της ανέχειας και της εξαθλίωσης μεγάλης
μερίδας συμπολιτών μας. Συνεχίζοντας την μακροχρόνια παράδοση της προσφοράς και
της αλληλεγγύης, που επιδεικνύει ο ελληνικός λαός στις δύσκολες στιγμές της
ιστορίας του, δημιουργήσαμε την Κίνηση Πολιτών με κίνητρο την προσφορά προς τον
συνάνθρωπο και, κατ΄ επέκτασιν, προς την Πατρίδα μας.

Καλούμε όλους τους
συμπολίτες μας να ..σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αντιληφθούν την
κρισιμότητα της καταστάσεως συμβάλλοντας στην όλην προσπάθεια. Ο καθένας μπορεί
να βοηθήσει εθελοντικά ανάλογα με τις δυνατότητές του και γνωρίζοντας πως δεν
θα έχει την παραμικρή ανταμοιβή, πέραν της ηθικής ικανοποιήσεως.

Μέσω του κοινωνικού μας
δικτύου θα συγκεντρώνονται: ρουχισμός, υποδήματα, τρόφιμα, παιχνίδια, συσκευές,
έπιπλα, βιβλία, κουβέρτες, φάρμακα κλπ είδη πρώτης ανάγκης, προκειμένου να
ικανοποιήσουμε τις ανάγκες των συμπολιτών μας,  οι οποίοι δεν μπορούν να
ανταπεξέλθουν στις σημερινές δύσκολες συνθήκες.

Ξεκινάμε με σύνθημά μας «
κανείς να μην πεινάσει, κανείς να μην κρυώσει»
και με την προοπτική να
γιγαντώσουμε το κίνημα, το οποίο αποτελεί και μια απάντηση- πρόταση σε όσους
ψάχνουν  άμεσο και πρακτικό τρόπο αντίστασης και θέλουν να δράσουν υπέρ
του κοινού συμφέροντος.

Μία κίνηση από εμάς για
εμάς, από το λαό για το λαό. Από σπίτι σε σπίτι και από γειτονιά σε γειτονιά..
Από κανένα και καμμιά δεν περιμένουμε να μας σώσει,  παρά ο ίδιος μας ο
Λαός». Όλοι και όλες εμπνεόμενοι από τη
μακροχρόνια παράδοση της προσφοράς και της αλληλεγγύης που επιδεικνύει ο
ελληνικός λαός στις δύσκολες στιγμές της ιστορίας του, δεν  μπορούμε να συνεχίσουμε να μεμψιμοιρούμε
μένοντας απαθείς θεατές της ανέχειας και της εξαθλίωσης μεγάλης μερίδας συνανθρώπων  μας. Έχοντας την πεποίθηση ότι η οικονομική
κρίση ήρθε ως συνέπεια μιας αβυσσαλέας αξιακής που εξελίσσεται στον τόπο μας
από τη  Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα,
θελήσαμε, δια του έμπρακτου παραδείγματος, να συμβάλλουμε στην καλλιέργεια
νοοτροπίας και συνείδησης ενεργού, ενημερωμένου και ευαισθητοποιημένου πολίτη
στην τοπική κοινωνία. Απευθυνόμαστε σε όσους
συμπολίτες μας δεν βολεύονται με τον ρόλο του (τηλε) αποβλακωμένου καταναλωτή
υλικών αγαθών και κατευθυνόμενων πληροφοριών, αγωνιώντας για την ατομική τους
σωτηρία μόνο.

 

ΓΤ: Ας έρθουμε και στην ιδιαζόντως
ειδεχθής κατάσταση την οποία βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Ελπίζετε σε μια
παλλαϊκή απαίτηση για αλλαγή ή τελικά η μακροχρόνια έξη μας στη δανεική
ευημερία έχει απονεκρώσει τη θέληση και ικανότητα του Έλληνα για ρήξη, κάματο
και παλινόρθωση.

ΘΜ: Μία νέα
Γενοκτονία αυτή τη φορά  στην
Ελλάδα, η κοινωνική, όπως την ονομάζουμε,
είναι μία πραγματικότητα. Με εκβιασμούς και τρομοκρατία του τύπου
«Χρεοκοπία», «θα φύγουμε από το ευρώ και θα γυρίσουμε στη δραχμή», «δεν θα
έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις», «θα υπάρξει πείνα», καταλύθηκε η
εθνική κυριαρχία, λεηλατήθηκε η δημόσια περιουσία. Επιπλέον οι περικοπές
πλήττουν τις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες, μειώνουν τον “κοινωνικό μισθό” π.χ.
ΕΣΥ, δημόσια σχολεία, βρεφονηπιακοί
σταθμοί, βοήθεια στο σπίτι, υγεία, πρόνοια, περίθαλψη, παιδεία,  κτλ.

Επίσης η κρίση και η  ύφεση επηρεάζει όλα τα εισοδήματα  (εισπράξεις καταστημάτων, ενοίκια, αμοιβές
αυτοαπασχολουμένων), ενώ οι περικοπές μισθών στο Δημόσιο μειώνουν τη ζήτηση για
υπηρεσίες που παρέχονται από αυτοαπασχολούμενους κτλ., προκαλώντας αλυσιδωτές
επιδράσεις: η μείωση των εισοδημάτων οδηγεί σε μείωση της ζήτησης για
προϊόντα και υπηρεσίες που παράγουν εγχώριες επιχειρήσεις, η μείωση της ζήτησης
για αγαθά οδηγεί σε μείωση της ζήτησης για εργασία, η μείωση της ζήτησης για
εργασία οδηγεί σε μείωση των μισθών, ή μείωση της απασχόλησης, ή και τα δύο.

Οι συνιστώσες της
προπαγάνδας «περί της Ελλάδας και του λαού που πρέπει να συμμορφωθεί»
είναι άπειρες, εναλλάσσονται, δημιουργούν νέες αντιλήψεις και κυρίως επιδιώκουν
όπως συνηθίζεται, ενός κλίματος εμφυλίου της μιας κοινωνικής ομάδας έναντι της
άλλης, τη συνενοχή, τη συνευθύνη, την τρομοκρατία και το φόβο. Ειδικά για το
τελευταίο από καταβολής κόσμου, ήταν ίσως, το πιο έντονο ανθρώπινο συναίσθημα.
Και χρησιμοποιείται «αρμοδίως» αφού όπως γράφει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης,  «τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα
αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε
άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού
στελέχους.  Τα ταΐσαμε χρήματα, τα
σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να
ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι
χρήματα.  Όταν τα χρήματα λείψουν από πού
θα κρατηθούν;»,
Τα ερωτήματα που τίθενται σήμερα και δεν είναι ρητορικά είναι τα εξής:  Πόσο να συνεχισθεί η εξάρτηση από τα δάνεια
και η επιβίωση από αυτά; Πόσα θύματα ακόμη πρέπει να συσσωρευτούν για να
συνεχίζουμε να πληρώνουμε τους δανειστές και τις τράπεζες; Πόσοι ακόμη πρέπει
να χάσουν τη δουλειά τους, το μέλλον τους, τη ζωή τους; Πόσοι νέοι πρέπει να
μεταναστεύσουν για να βρουν εργασία και ελπίδα; Πού θα οδηγηθεί η χώρα; Πόσοι
άνθρωποι θα πρέπει να πεινάσουν ακόμη; Πόσοι θα αυτοκτονήσουν ;

Γράφει σχετικά ο Μίλαν
Κούντερα «Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος είναι να
διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την
ιστορία του.  Μετά να βάλεις κάποιον να
γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα
ιστορία.  Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να
αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο
υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».

Οι απαντήσεις στην κρίση,
οικονομική και πνευματική,  των παραπάνω
και άλλων αμέτρητων ερωτημάτων είναι στο μυαλό και στα  χέρια μας!

 

ΓΤ: Εντέλει τι είναι αυτό το οποίο θα
λειτουργήσει αφυπνιστικά, πως θα αντιστραφούν χρονίως καλλιεργημένες και βαθιά
ριζωμένες στρεβλές νοοτροπίες;

ΘΜ: Θεωρώ ότι η κρίση έχει λειτουργήσει προς την κατεύθυνση αλλαγής  σκέψης του Ελληνικού λαού. Βεβαίως με τις
πολλές εξαιρέσεις που πιστεύουν ότι η οικονομική- πνευματική κρίση δεν τους
αφορά, δεν τους αγγίζει, ή ότι καλύτερα θα είναι σιωπήσουν ή και να στηρίξουν
τις καταστροφικές επιλογές και πολιτικές μήπως και σωθούν . Το αντίθετο μάλλον
συμβαίνει αλλά στην κατάσταση σιωπής, πανικού και φόβου, οι επιλογές είναι
συγκεκριμένες. Εκτιμώ ότι η κατάσταση θα χειροτερέψει, εφόσον δεν υπάρξει
συνειδητοποίηση της πραγματικής ταυτότητας του Έλληνα, της συνειδητοποίησης του
ιστορικού παρελθόντος και του πολιτισμού βάρους που φέρει.  Δεν μπορεί να είναι μέλλον για  τον ελληνικό λαό οι προπαγανδιστικές κορώνες
του συστήματος που προσδοκά να έχει το ίδιο χρέος το 2020, με αυτό το
2009.    Η
προπαγάνδα που εδώ και χρόνια υλοποιείται με πρόσχημα την «κρίση» αρχικά
δανεισμού και μετά χρέους, έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο.

Από την πρώτη δανειακή
σύμβαση το 2010 και την έλευση της Τρόικας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής- Κεντρικής
Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου,
του Εφαρμοστικού, τις δόσεις που για να τις πάρουμε πρέπει να ληφθούν συνεχώς
νέα μέτρα, τα «επιχειρήματα» παραμένουν τα ίδια: «Καταστροφή, χάος,   χρεοκοπία, στάση πληρωμών, μονόδρομος, οι
εταίροι απαιτούν, έξοδος από το ευρώ, πτώχευση, δεν υπάρχει άλλος δρόμος,
κυβερνήσεις συνεργασίας- ενότητας, σωτηρίας κλπ».

Για να γλυτώσει λοιπόν ο
λαός τη χρεοκοπία και τα υπόλοιπα οφείλει να υποστεί το θέατρο και την
προπαγάνδα.  Αφού λοιπόν ο λαός πρέπει να υποστεί την εξαθλίωση και την
φτώχεια, την ανεργία και το θάνατο, θα πρέπει να πληρώσει επιπλέον  το χρέος τους, για να σώσει τις   τράπεζες και άλλα συναφή ιδρύματα και το
θλιβερό σύστημά τους. Η κρίση είναι του πολιτικού και οικονομικού συστήματος
και προφανώς όχι των πολιτών. Ο λαός  δεν
μπορεί να αντέξει περισσότερο, ούτε να υποθηκεύσει την περιουσία του, ούτε να
ξεπουλήσει τη δημόσια γη, ούτε να δανείζεται για να σωθούν τράπεζες, ούτε να
συνεχίσει να πληρώνει τοκογλυφικά δάνεια.

Η Ελλάδα θα σωθεί από το λαό
της. Αυτό που παρακολουθούμε είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του παλιού  πολιτικού συστήματος  και οφείλουμε όλοι μας να αγωνιστούμε για την
εξαφάνισή του.  Η αλήθεια θα νικήσει την
προπαγάνδα και ο ελληνικός λαός  θα σώσει
την πατρίδα μας.

 

ΓΤ: Ως Ελλάδα διαθέτουμε εκείνες τις
ποιοτικές προσωπικότητες οι οποίες διαθέτουν την απαιτούμενη καθαρότητα ώστε να
ορθώσουν αντιπρόταση αρμόζουσα στην ιστορικότητα και ιδιαιτερότητα μας ως έθνος
και λαός; Αν ναι, γιατί αδυνατούν να συσπειρωθούν στο όνομα της αξιοπρέπειας
της πατρίδας μας;

ΘΜ: «Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η
γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στην Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να
ξεράσεις…. Είμαι βέβαιος πώς τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν την ζωντανή
Ελλάδα, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε και υπάρχουν άγνωστοι, πολλοί που δεν
ξέρουν, αλλά που αξίζουν, που σε φωνάζουν»,
έγραφε ο
 Γιώργος Σεφέρης το
1945.   Παρακολουθούμε ακόμη και  τώρα στα
χρόνια της  καταστροφής της πατρίδας μας,
ένα μονόλογο συνεντευξιαζόμενων που είναι δύο ή τρεις δεκάδες άνθρωποι. Όλοι
και όλες  τους αναδείχθηκαν ως σύμβουλοι
και συνεργάτες του πολιτικού και οικονομικού συστήματος και μαζί με τους  πάτρωνές τους έχουν ίσο μερίδιο της ευθύνης.
Σε άλλες εποχές υπήρχαν οι πρόγονοί τους που καθησύχαζαν το λαό, ότι όλα αυτά
γίνονται για το καλό τους, τώρα με τα μέσα, οικονομικά και τεχνολογικά, που
διαθέτουν, συνεχίζεται το «έργο» αυτό, έχοντας ως στόχο να αποκοιμίσουν το
λαϊκό  ένστικτο , που γνωρίζει ποια είναι
η αλήθεια. Και οι φερόμενοι ως σωτήρες και οι
υπάλληλοι τους, οι προπαγανδιστές, αυτοί που επανέφεραν τη λέξη πατρίδα στα
χείλη τους και μας άφησαν να τη χρησιμοποιούμε ξανά, όπως γράφει ο
Σολτζενίτσιν, συνεχίζουν να μας νουθετούν, να μας συμβουλεύουν, να μας
απειλούν. Από την άλλη  πιστεύω
πως υπάρχουν έντιμοι διανοούμενοι που δεν αναμίχθηκαν σε πολιτικές, οικονομικές
και άλλες υποθέσεις και με συνεπή και συνεχή λόγο και έργο, αγωνίζονται για την
αλήθεια. Μόνο που είναι τόσο απομονωμένοι που δεν ακούγονται. Ωστόσο το
φως  θα καλύψει το σκοτάδι. Η προπαγάνδα
και το ψεύδος, διανύουν τις τελευταίες μέρες ζωής τους.

 

ΓΤ: κε Μαλκίδη πως οραματίζεστε της
Ελλάδα της επόμενης ημέρας;

ΘΜ: Η κρίση αποτελεί ένα ζήτημα που θα
απασχολήσει τους ενήλικους και κυρίως τα παιδιά για πολλά χρόνια. Οι προβλέψεις
είναι γνωστές για τα αποτελέσματα της συγκεκριμένη πολιτικής,  παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις, οι οποίες
έχουν διαψευσθεί όλες: η ύφεση θα συνεχιστεί, το ΑΕΠ θα συνεχίζεται να
μειώνεται, η ανεργία και η φτώχεια θα συνεχίσει να αυξάνεται, ενώ η  κρίση και η ανεργία μειώνει της γεννήσεις και
το ζήτημα αφορά τη συνέχεια του λαού μας.
Μπροστά σε όλα αυτά  προέχει η
έμπρακτη αλληλεγγύη, στους μεγαλύτερους και στους νεώτερους και ειδικότερα στα
παιδιά.   Να στηρίξουμε όσο μπορούμε τα
παιδιά μας τα ίδια, αφιερώνοντας χρόνο μαζί τους και αυτό τους δίνει μεγάλη
δύναμη και  με το παράδειγμά μας, να
προσεγγίσουν τον πιο αδύναμο.  Αυτό θα τα
κάνει να νιώσουν ασφαλή, γιατί βλέπουν ανθρωπιά, θα τα κάνει  να νιώσουν δυνατά αφού εκείνος που λειτουργεί
ανιδιοτελώς και καλοπροαίρετα, δεν  τον
αγγίζει ο φόβος.

Η νέα οδός  για τα παιδιά της κρίσης είναι τα δείξει ότι
αν σε αυτές τις στιγμές δεν αναδειχθούν αξίες, οι οποίες μέχρι πρόσφατα ήταν εν
υπνώσει, είμαστε καταδικασμένοι να περάσουμε πολύ χειρότερες καταστάσεις. Δίνεις
στα παιδιά τη δυνατότητα να (ξανα)ανακαλύψεις την ταυτότητά σου, την πίστη, την
οικογένεια, την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά, την φιλοπατρία, την φιλία, την
οικολογική συνείδηση, την αγάπη για τον τόπο σου.

Ας τους δώσουμε ελπίδα που
να συνοδεύεται με πράξεις για το μέλλον, για την οικογένεια, την πατρίδα, που
δοκιμάζεται και μάλιστα,  με τρόπο
ανεπανάληπτο, στους νεώτερους χρόνους. Στην έλλειψη αξιών και στην καταστροφή
των πάντων, στην έλλειψη εργασίας των γονέων, στις δυσκολίες διαβίωσης και επιβίωσης,
στην πείνα και το κρύο οφείλουμε να δώσουμε στα παιδιά, δια του
παραδείγματος,  απαντήσεις και
λύσεις.  Με την πίστη στον εαυτό μας, την
αυτο-εκτίμηση, τη σύνδεση με άλλα άτομα με αντίστοιχες αξίες, αλληλεγγύης και
φιλανθρωπίας,   μπορούμε να
αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες . Τα παιδιά, αν έχουν τους γονείς τους και ότι
μέσω αυτών τους ικανοποιεί και τους δίνει δύναμη, μπορούν να ζήσουν ευτυχισμένα
σε μια οικογένεια, όπου υπάρχει το απόθεμα αγάπης και αισιοδοξίας.

Συμφωνώ με το Σεφέρη που
γράφει για την Ελλάδα του τότε, αλλά που απεικονίζει και το σήμερα: «Όσο
προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότερο συναίσθημα πως
δεν είμαστε στην Ελλάδα, πως αυτό το κατασκεύασμα που τόσο σπουδαίοι και
ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά, δεν είναι ο τόπος μας, αλλά ένας εφιάλτης με
ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς
τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό»

Έτσι για να μη συνεχίζουμε να ζούμε σε
μία Ελλάδα – εφιάλτη, συν Θεώ, προσδοκώ και οραματίζομαι μία Ελλάδα με ελευθερία
από ξένα και ντόπια δεσμά, αλληλεγγύη,
λιγότερο πόνο, χωρίς διαφθορά,  με
εργασία, αλήθεια, απουσία  φθόνου,
αξιοκρατία, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, περηφάνια, παιδεία, νόηση, αγώνα,
έμπνευση, πρότυπα, σεμνότητα, εξαφάνιση της άθλιας οικογενειοκρατίας,  χωρίς φτώχεια,
και χιλιάδες άλλα υλικά και άυλα σημαντικά πράγματα και αξίες  που μας παραδόθηκαν αλλά στην νεώτερη πορεία
μας,  έγιναν  αντικείμενου ευτελισμού, άλλα ανδρώθηκαν και
άλλα εξαφανίστηκαν .

Όπως  έγραφε ο Κώστας Γεωργάκης, ότι «δεν
μπορώ  κάνω διαφορετικά παρά να σκέφτομαι
και να ενεργώ σαν   ελεύθερο άτομο, η γη
μας που γέννησε την ελευθερία θα εκμηδενίσει την τυραννία»,
ή όπως έλεγε ο
Δημήτριος Υψηλάντης για τα δάνεια της υποτέλειας στα χρόνιας της παλιγγενεσίας,
«οι Έλληνες έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά την ελευθερία μας για να την δώσουμε
τόσο φτηνά στον πρώτο τυχόντα».   

 

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Η υπόψη συνέντευξη παραχωρήθηκε στον γράφοντα από τον
διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών, για τη
Μελέτη των Γενοκτονιών κο Θεοφάνη Μαλκίδη, στο πλαίσιο του ανέκδοτου βιβλίου «Τα ιδιωτικά για το δημόσιο».

 

 

Τετάρτη, 01
Ιουνίου 2016

Ιουστίνου
Φιλοσόφου μ., Χαρίτωνος, Θεσπεσίου ομολ.

 


[*] Ο Θεοφάνης
Μαλκίδης γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη από γονείς πρόσφυγες από την
Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης. Είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και
μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών η οποία το
2007 αναγνώρισε, μετά από ψηφοφορία μεταξύ των μελών της, τη Γενοκτονία των
Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Έχει πραγματοποιήσει παρεμβάσεις για το
ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων και των Αρμενίων, εκτός και εντός Ελλάδας
και για τη δραστηριότητά του έχει βραβευθεί από δημόσιους και άλλους φορείς,
τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό. Το 2009 πραγματοποίησε τις συνομιλίες
με την αρμόδια επιτροπή του ιδρύματος που είναι υπεύθυνο για τη λειτουργία της
ελεύθερης διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας wikipedia, το οποίο έδωσε την άδεια
λειτουργίας της wikipedia στην ποντιακή διάλεκτο (http//pnt.wikipedia.org.)
Επιμελήθηκε το διδακτικό εγχειρίδιο του Ρόναλντ Λεβίτσκι για τη «Γενοκτονία των
Ελλήνων του Πόντου» στην αγγλική γλώσσα (έκδοση Σύλλογος Ποντίων Σικάγο
«Ξενιτέας») και το μετέφρασε και στην ελληνική, ενώ έχει μεταφράσει στην
ελληνική γλώσσα,  βιβλία για τη Γενοκτονία
των Ελλήνων και των Αρμενίων. Τα κείμενα του Θεοφάνη Μαλκίδη έχουν μεταφρασθεί
στην αρμενική, αγγλική, γαλλική, ιταλική, ισπανική, ρωσική, τουρκική,
βουλγαρική και αλβανική γλώσσα.

 

 

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account