Η δίψα για εξουσία και πρωτοκαθεδρίες κάνει τον άνθρωπο -πολλές φορές-να έρχεται σε ρήξη ακόμη και με την πηγή που ξεδιψούσε την ψυχή του.

Η ηδονή της εξουσίας κατατρώγει τους «ανθρώπους της Εκκλησίας».

Και μετά γίνονται επικίνδυνοι. Επικίνδυνοι όταν έχουν εξουσία. Επικίνδυνοι όταν τελικά καταφέρουν να «σωθούν», να «δικαιωθούν».

Γίνονται επικίνδυνοι όχι από την εξουσία, αλλά από τον φόβο
μήπως χάσουν την εξουσία που έχουν. Ένα έχω καταλάβει…Την εξουσία μπορείς να την εμπιστευτείς μόνο σε κάποιον που την βαριέται και την αποφεύγει.

Αν δεν μπορείς αδελφέ να διαχειριστείς την ζωή σου μη θέλεις να χειραγωγείς τους άλλους. Αν δεν μπορείς να βάλεις σε τάξη την ζωή σου,
το να θέλεις να βάλεις σε τάξη την ζωή των άλλων σε εισαγάγει στην ενδοχώρα της πλάνης.

Και μολονότι όλοι φωνάζουν “κάτω ο εγωισμός”, κανείς στην ουσία δεν εννοεί τον δικό του εγωισμό. Όλα από εδώ ξεκινούν.

Τι πιο ανδρείο απ’ το να παραιτηθείς από την «αξιότητά» σου. Να κάτσεις στην γωνιά σου χωρίς αξιώσεις, χωρίς διεκδικήσεις, χωρίς μεγαλοστομίες…Να κάτσεις και να ειρηνεύσεις. Να πάψεις να παλεύεις με τους άλλους. Να αρχίσεις να παλεύεις με τα πάθη σου, με το «εγώ» σου…Τί πιο όμορφο απ’ το να λευτερωθείς από την μανία σου να σώσεις τον κόσμο…Μεγάλο βάσανο η εμμονή μας να αναδειχτούμε σωτήρες…

Διότι όπως λέγει και ο ποιητής Λειβαδίτης: «Έτρεχα λοιπόν να σώσω την ανθρωπότητα και ποδοπατούσα τους διπλανούς μου…».

π. Παύλος Παπαδόπουλος

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account