Η Παιδεία συνδέεται άμεσα με το πρόσωπο του παιδαγωγού δασκάλου και την ταύτιση της παιδαγωγίας και ποιμαντικής διακονίας.

Το δυαδικό σχήμα της ασκητικής–νηπτικής μας παραδόσεως, Πνευματικός Πατέρας–Πνευματικό Τέκνο, εκφράζεται εξ ίσου και με τη δυάδα: ‘’Δάσκαλος–Μαθητής’’, αφού και στις δυο περιπτώσεις ο στόχος είναι κοινός: Η ένταξη του ανθρώπου στην εν Χριστώ πραγματικότητα και ύπαρξη. Ναός δε και Σχολείο είναι οι χώροι διαποίμανσης του εν Χριστώ ανθρώπου. Γι’  αυτό και στην παράδοσή μας βρίσκονται σε σχέση αμοιβαιότητας και συμπληρωματικότητας.

Ποιμένες στην Ορθοδοξία, στη συνείδηση του λαού μας, είναι και ο Πνευματικός και ο Δάσκαλος»(π. Γ. Μεταλληνός). Γι’ αυτό και ο λαός μας σέβεται τους ιερείς–Πνευματικούς, αλλά και τους Δασκάλους του, που τα λόγια τους συμβαδίζουν με τα έργα τους. Απεναντίας απορρίπτει τους «υποκριτές» (Ματθ. 6,16).

Ο ιερός Χρυσόστομος παρατηρεί: «Ουδέν δασκάλου ψυχρότερον εν λόγοις φιλοσοφούντος μόνον. Τούτο γαρ ου δασκάλου, αλλ’  υποκριτού».

Παπαδόπουλος Θεόφιλος
Δάσκαλος

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account