Η οικονομική κρίση ανέδειξε μεταξύ άλλων και τα ψυχοπαθολογικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης Ελλάδας. Τώρα που βγήκαν όλα στη φόρα πέσαμε σε κατάθλιψη, άγχος και απραξία.

Όσο περνούν τα χρόνια οι άνθρωποι ξεχνιόμαστε, ξεχνάμε όλο και περισσότερο ότι είμαστε άρρωστοι, κάνουμε τη ζωή μας πιο περίπλοκη, και γεμίζουμε το ψυχολογικό κενό με όλο και πιο μοντέρνα σαβούρα. Καθένας βρίσκει το ναρκωτικό που τον βολεύει για να πορεύεται, το οποίο όμως δρα στην ψυχή υπόγεια, γι’ αυτό και δεν φαίνεται η αλλοίωση της ψυχής. Κοινός παρονομαστής όλων η ικανοποίηση του Εγώ, το «να περνάμε καλά», η ηδονή της σάρκας. Αργά ή γρήγορα όμως, όπως τώρα, όλοι έρχονται αντιμέτωποι με το πρόβλημα του ψυχολογικού κενού. Οι περισσότεροι θα τα παίξουν, κάποιοι συνεχίζουν τον «ύπνο του δικαίου».

Όλα ξεκινούν από τον εγωισμό, την υπερηφάνεια, την ηδονή, λένε οι καλόγεροι. Οι ψυχαναλυτές λένε το ίδιο: αιτία των ψυχικών νόσων είναι ο ναρκισσισμός. Βαυκαλιζόμαστε, ότι εμείς τα καταφέραμε, γιατί είμαστε εξυπνάκηδες. Οι άλλοι είναι τα κορόιδα, οι χαζοί. Το κακό και η καταστροφή είναι εύκολα, το καλό και η δημιουργία δύσκολα. Έτσι επωάζεται η μανιοκατάθλιψη, που είναι η μεγιστοποίηση του κενού Εγώ, για να κατασπαράξουμε σαδιστικά τον πλησίον.

Υπάρχουν φυσικοί και ανθρώπινοι νόμοι, υπάρχουν όμως και πνευματικοί. «Ό,τι κάνεις θα το βρεις μπροστά σου, είτε καλό είτε κακό». Κι ευτυχώς που το βρίσκουμε μπροστά μας, καθώς έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να επανορθώσουμε και να γιατρευτεί η ψυχή μας. Πρέπει όμως να αντιληφθούμε με ταπείνωση το σφάλμα, και να έχουμε τη θέληση, την ανδρεία και την υπομονή να το αντιμετωπίσουμε. Δεύτερος κανόνας: «Η οδύνη που επακολουθεί από το κακό είναι πολλαπλάσια από την ηδονή που στην αρχή σου δίνει». Άλλος κανόνας: «Το πρόβλημα που συναντάς σου αποκαλύπτει τη δύναμη ή την αδυναμία σου». Και ένα τελευταίο παρόμοιο: «Όταν αντέχεις ένα μεγάλο κακό, έχεις τουλάχιστο τόση θετική δύναμη, όση είναι η αρνητική δύναμη του κακού». Τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα δηλαδή της ζωής είναι ο δείκτης της ψυχικής μας κατάστασης. Γι’ αυτό τα προβλήματα τα λέμε «βάσανα, δοκιμασίες» -η ελληνική λέξη για το τεστ είναι δοκιμασία-, γιατί ελέγχουν και δοκιμάζουν τη δύναμή μας, αλλά και την ισχυροποιούν. Τα προβλήματα είναι ευλογίες, είναι ευκαιρίες να δείξουμε τι αξίζουμε, να ενεργοποιήσουμε τα τάλαντά μας. Γι’ αυτό οι Άγιοι ήταν οι πιο δυνατοί: Νίκησαν το δυνατότερο πρόβλημα που ξεπερνά όλα τα πάθη μαζί, την επιθυμία του ανθρώπου για ζωή, νίκησαν τον θάνατο, και έτσι έγιναν πλήρως ελεύθεροι.

Όσοι τα βρίσκουν πλέον σκούρα ζορίζονται από εγωισμό γιατί γκρεμίστηκε η εικόνα που είχαν για τον εαυτό τους, αλλά και η εικόνα του εαυτού τους που προέβαλλαν προς τους άλλους. Το Εγώ γκρεμίστηκε, μα δεν του καταλογίζουμε καμιά ευθύνη. Έτσι, ολοφυρόμεθα στα ερείπια της ζωής που ονειρευόμασταν για τον εαυτούλη μας, δεν αποδεχόμαστε την ήττα, και σαν μικρά παιδιά βγάζουμε πείσμα για την τραγωδία, επιτυγχάνοντας μόνο να σπάσουμε τα νεύρα μας.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της μανιοκατάθλιψης.

Υπάρχουν και χειρότερα. Αφού η κατάσταση είναι μαύρα χάλια και με τα νεύρα δεν αλλάζει τίποτε, κλεινόμαστε στο καβούκι της εσωστρέφειάς μας, σαν κάποια μικρά παιδιά, που όταν δεν γίνεται το δικό τους, πρώτα δοκιμάζουν με τσιρίδες και τα σπασίματα, και μετά κλείνονται στο δωμάτιο και κλαψουρίζουν με παράπονο ότι κανείς δεν τους αγαπά. Έτσι πιστεύουμε ότι η κοινωνία μας αδικεί και μας χρωστά και γινόμαστε μίζεροι και παραπονιάρηδες.

Υπάρχουν όμως και ακόμη χειρότερα. Αφού κανείς δεν μας δίνει σημασία, μας πιάνει αγχώδης κατάθλιψη. Άγχος για τα προβλήματα, ενοχές για παλιές βλακείες, ταραχή για το παρόν, φοβία για το μέλλον. Από το πολύ φούσκωμα στην έλλειψη αυτοπεποίθησης, στα συμπλέγματα κατωτερότητας, στην εξαφάνιση της προσωπικότητας. Από την υπερβολή του Εγώ, στην έλλειψη της αυτοσυνείδησης. Από την οίηση στην απελπισία και την απόγνωση. Ψάχνουμε από κάπου να κρατηθούμε, να ακούσουμε έναν παρηγορητικό λόγο, κάτι να μας δώσει θάρρος.

Η φύση ξέρει, και όταν υπερβούμε τα σωματικά ή ψυχικά όριά μας αντιδρά. Κάποια στιγμή, με μια σοβαρή δυσκολία, με ένα τσίμπημα βελόνας, η φούσκα σπάει, το Εγώ σκάει σαν καρπούζι. Τη θέση της κενοδοξίας, της αγριάδας, παίρνει η ανασφάλεια και η φοβία για το μέλλον.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ως λαός, ως κοινωνία «φάγαμε ήττα». Ή θα το παραδεχτούμε ή θα τρελαθούμε. Το πρώτο βήμα είναι η αποδοχή της πραγματικότητας, όχι ως κάτι φυσικό, αλλά ως υπαρκτό που καλούμαστε να αλλάξουμε. Ακόμη κι αν δεν φταίξαμε κανένας προσωπικά σε τίποτε, αυτή είναι η κατάσταση. Ή θα ενεργοποιηθούμε ή θα γίνουμε χαπάκηδες και φυτά. Όχι λοιπόν επανάπαυση, αλλά προσπάθεια ρεαλιστικής αντιμετώπισης. Χρειαζόμαστε ταπείνωση, ώστε να καταλάβουμε πού κάναμε λάθος, αλλά και ποια είναι η ευθύνη των άλλων. Χρειαζόμαστε και ανδρεία και υπομονή, ώστε να αλλάξουμε τον εαυτό και την ψυχή μας, και όσο εξαρτάται από μας και τον περίγυρό μας. Της ηδονής, λένε οι Πατέρες, έπεται η οδύνη. Πρέπει να περάσεις από κόλαση, να θεραπευτείς. Πρέπει να ζοριστείς. Η ζωή θέλει καλή μαγκιά. Μια το κακό, μια εγώ. Επτά θα πέσεις, οκτώ να σηκωθείς.

Πρέπει να το πάρουμε αλλιώς. Να κάνουμε τα πάντα αντίστροφα. Πρώτα η ψυχή, μετά οι επιθυμίες. Αντί για κατάθλιψη, χαρά. Αντί για μίσος, αγάπη. Αντί να παίρνεις, δώσε. Αντί για οίηση, ταπείνωση. Αυτό είναι η αρχή: η συνειδητοποίηση και ο αγώνας. Και τότε όλα αλλάζουν. Σιγά σιγά όμως, με υπομονή και κόπο.

Ναι, αλλά χρειαζόμαστε περιεχόμενο ζωής. Χρειαζόμαστε πίστη, πραότητα, εγκράτεια. Το κυριότερο είναι η αγάπη. Η αγάπη σε βγάζει έξω από το καβούκι σου. Και για να μην παρεξηγούμαστε με γλυκερές προσεγγίσεις. Αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Αγάπη δεν είναι να πιάσω τον πλησίον και να τον αγκαλιάσω. Αγάπη είναι θυσία, αλλά και κάτι ακόμη βαθύτερο. Αγάπη σημαίνει υπάρχω επειδή υπάρχει ο πλησίον, υπάρχω για τον πλησίον. Υπάρχω επειδή, όπως λένε οι Πατέρες, έχω σχέση με τον πλησίον. Ακόμη κι ο Θεός δεν μπορεί να υπάρξει μόνος Του, γι’ αυτό είναι Τριαδικός! Δηλαδή, αν υπήρχε Θεός χωρίς ανθρώπους, θα ήταν σαν να μην υπάρχει. Μόνον ο διάολος και ο εγωιστής θέλει να είναι μόνος. Και αυτό είναι η κόλαση: η μοναξιά. Άντεξε τον άλλο με τα ελαττώματά του, όσο μπορείς, και όλα θα αλλάξουν. Κάνε νησίδες αγάπης και αλληλεγγύης. Μόνον έτσι θα προχωρήσουμε. Μόνον όλοι μαζί. Και το μεγάλο μυστικό της ψυχής είναι ότι μόνο όταν δίνει, πολλώ μάλλον όταν δίνεται ολοκληρωτικά, τότε παίρνει. Εμείς, όμως, στην καλύτερη περίπτωση, κάνουμε κάνα ευρώ τάχα μου ελεημοσύνη, αλλά η ψυχή μας είναι γεμάτη από το Εγώ. Τέλος πάντων, θέλουμε ένα παράδειγμα. Αυτό έκανε ο Χριστός: δόθηκε ολοκληρωτικά, γιατί είναι η προσωποποιημένη Αγάπη.

Πρέπει επιτέλους να βρούμε το μέτρο, τον ρυθμό μας, αυτό που λένε οι καλόγεροι «διάκριση». Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάτι σταθερό, μία σταθερά, όπως λένε και στα μαθηματικά, για να μην παραπαίουμε. Η Εκκλησία το φωνάζει, ο Χριστός είναι η μόνη σταθερά. Ακόμη κι αν ο Χριστός δεν ήταν Θεός, ο άνθρωπος άντεξε όλη τη βλακεία και την κακία του κόσμου, και του αξίζει να είναι Θεός. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Ο δρόμος που σφράγισε ο Χριστός με τον λόγο και το αίμα Του, ήταν ο δρόμος του Εσύ. Και αυτό είναι το πλέον επίκαιρο μήνυμα. Αν δεν νοιαστούμε καθένας για τον άλλο και το σύνολο η(κάθε) κυβέρνηση θα βάζει μια κουκούλα, όπως οι δωσίλογοι, και όποιον πάρει ο χάρος, μέχρι να μας ξεκάνει όλους. Εκτός κι αν είμαστε σαδομαζοχιστές και αυτοκαταστροφικοί ή βλάκες. Και μην ξεχνάμε: Χαμηλά την μπάλα…

Παπαδόπουλος Θεόφιλος
Δάσκαλος, Έδεσσα

0 Comments

Leave a reply

©2019 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Αλλάξαμε όνομα και μεταφερθήκαμε.

 

Ελάτε στο el Romio ή απλά στο Ρωμηός

Στις Εικονογραφίες χρησιμοποιούμε cookie προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Μάθετε περισσότερα  OK!

©2016 Eikonografies.com - Community & Media

Αλλάξαμε όνομα και μεταφερθήκαμε.

 

Ελάτε στο el Romio ή απλά στο Ρωμηός

Στις Εικονογραφίες χρησιμοποιούμε cookie προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Μάθετε περισσότερα  OK!

©2016 Eikonografies.com - Community & Media

or

Log in with your credentials

Forgot your details?