Σήμερα, (όπως έχει διαμορφωθεί η Ελλάδα, οι Έλληνες, οι κοινωνικοί φορείς, το κράτος, η Εκκλησιαστική ηγεσία και όλα όσα έχουμε φτιάξει δεκαετίες τώρα), έχουμε εγκλωβιστεί πίσω από ένα πανύψηλο τείχος και δεν είναι εύκολο κάποιο ανθρώπινο χέρι να μας βγάλει απ’ αυτό.

Αισθάνομαι ως ουτοπία την άποψη να δημιουργηθεί ένα νέο κόμμα (όπως ακούγεται ότι ετοιμάζεται) με αξιόλογους ανθρώπους, που έχουν ζωντανή ορθόδοξη πίστη και γνήσια αγάπη για την Ελλάδα.

Με αυτό δεν εννοώ ότι δεν πρέπει να γίνει κάτι τέτοιο, αλλού θέλω να οδηγήσω τη σκέψη.

Ανθρωπίνως, κανένας, όσο άγιος κι αν είναι, δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι, αν δεν αποτελέσει θέλημα του Κυρίου, όσες καλές διαθέσεις κι αν έχουμε, δεν μπορούμε να γκρεμίσουμε τούτο το τειχίο.
Είμαστε τόσο μπερδεμένοι και τόσο χαμένοι στην κοσμάρα μας, που μόνο ανοησίες μπορούμε να κάνουμε.

Αν υποθέσουμε ότι ένας εξαιρετικός άνθρωπος, σωστά πιστός, έντιμος, με αληθινό Ελληνισμό μέσα του, με πολλές γνώσεις σε πολιτικά και οικονομικά θέματα, με ισχυρή προσωπικότητα, με μεγάλη ικανότητα σε διακυβέρνηση, ξεκινάει να κάνει έναν καινούριο πολιτικό σχηματισμό, ζητώντας, πρώτα απ’ όλα, τους χριστιανούς να σταθούν στο πλευρό του.

Πιστεύεται ότι θα τον στηρίξουν;

Αν ναι, συγχωρέστε με, θεωρώ ότι πέφτετε πολύ έξω.

Γνωρίζω χριστιανούς, που έχουν πίστη και μυστηριακή ζωή. Πιστεύουν όμως ότι αν είχε μείνει η προηγούμενη κυβέρνηση, σήμερα θα είχαμε βγει απ’ τα μνημόνια και θα ήμασταν σε ανοδική πορεία και γι’ αυτό θέλουν οπωσδήποτε να έλθει η προηγούμενη κατάσταση.  Σας πληροφορώ ότι δεν είναι ουδόλως ολίγοι. Συνεχίζουν να ελπίζουν στους ανθρώπους και ειδικά στους πολιτικούς. Δυστυχώς δε θυμούνται ότι «επικατάρατος είναι κάθε άνθρωπος που ελπίζει σε άνθρωπο» και σίγουρα διαφωνούν με την άποψη για κάτι καινούριο και αντιμνημονιακό.

Γνωρίζω χριστιανούς, που έχουν πίστη και μυστηριακή ζωή. Πιστεύουν όμως σε ρομαντικές ακροδεξιές θέσεις και ότι αυτές είναι γνήσιες και ειλικρινείς και αρκετές φορές μου ζήτησαν να τους ακολουθήσω.

Ανεξάρτητα λοιπόν από την πίστη και την γνησιότητα που έχει κάποιος, σημαντικό ρόλο παίζει ο τρόπος σκέψης του, αυτά που έμαθε μια ολόκληρη ζωή, κ.ά.

Ανθρωπίνως δεν υπάρχει λύση.

Σ’ έναν πολιτικό σχηματισμό, που θα επεκταθεί σε ολόκληρη τη χώρα, από την πρώτη ώρα του σχηματισμού του, θα εισχωρήσουν μέσα του, συμφεροντολόγοι, βολεψάκηδες, παραμυθάδες, με εξωτερική αμφίεση χριστιανού και με καρδιά φαρισαίου και θα αναρριχηθούν στις κρίσιμες θέσεις.

Ακόμη και στην ομάδα του Κυρίου, εισχώρησε ο προδότης. Ο Ιούδας, δίπλα στον Χριστό, έβλεπε ένα λαμπρό μέλλον μπροστά του. Έβλεπε τις πολιτικές βλέψεις του να μπορούν να πραγματοποιηθούν. Το υπουργείο οικονομικών, αισθανόταν ότι του ταίριαζε. Τί απογοήτευση όμως, ο Χριστός δεν ήθελε να γίνει πολιτικός ηγέτης. Σύσσωμα τα Ιεροσόλυμα Τον ζητωκραύγαζαν, κι Εκείνος ανέβηκε σ’ ένα γαϊδουράκι, προσπέρασε και δεν είπε ούτε έναν λόγο, ούτε καν χαιρέτισε, πέρασε σα να βάδιζε σ’ έναν έρημο δρόμο μονάχος κάτω απ’ τη βροχή. Απογοητεύτηκε ο Ιούδας και γι’ αυτό Τον παρέδωσε. Δεν είχε τίποτα να πάρει απ’ Αυτόν. Του σκότωσε τα όνειρα.

Αυτό το ίδιο θα συμβεί με κάθε ανθρώπινο συνασπισμό. Μόνο που οι προδότες θα είναι πολλοί και δεν θα περιμένουν τρία χρόνια, θα είναι πολύ πιο βιαστικοί.

Αυτά όλα όμως δεν με απογοητεύουν.

Για να γίνει ένας νέος ανθρώπινος συνασπισμός και να φέρει θετικό αποτέλεσμα ή να γίνει κάτι άλλο έξω απ’ αυτά που σκέφτεται ο περιορισμένος ανθρώπινος νους, πρέπει να κάνουμε πρώτα κάτι άλλο.

Έχουμε τον Χριστό, έχουμε την αγία Μητέρα Του. Δεν θα μας αφήσει, τόσο ατομικά, όσο και ως χώρα.

Τί μπορούμε να κάνουμε ανθρωπίνως;

Να προσπαθήσουμε να έλξουμε τη Χάρη Του. Όπως η Χαναναία. Μόνο Τον άγγιξε, δεν τόλμησε ούτε να Του μιλήσει. Είχε πίστη και ταπείνωση, δέχτηκε να την πει σκυλάκι.

Όπως ο εκατόνταρχος, «Πες ένα λόγο  και ο δούλος μου θα γίνει καλά», Του είπε. Είχε πίστη και αγάπη.

Για να έλξουμε τη χάρη Του, πρέπει να στραφούμε ταπεινά προς Εκείνον, να αυξήσουμε την προσευχή μας, να αγαπήσουμε την οικογένειά μας και τους γύρω μας, να σκύψουμε το κεφάλι σ’ έναν πνευματικό, να βγούμε έξω απ’ το δικό μας εγώ, απ’ τη δική μας λογική και να περάσουμε στη λογική του λόγου Του.

Δεν είναι εύκολα όμως αυτά. Είναι δώρα δικά Του. Μας είπε όμως «αιτείτε και δοθήσετε υμίν», «ό,τι αν ζητήσετε στο δικό μου όνομα θα σας δοθεί». Χρειαζόμαστε λοιπόν προσευχή.

Ας είμαστε λίγοι. Το δικό Του ποίμνιο θα είναι πάντα μικρό. Θα μοιάζει όμως με το φως, ένα μικρό κεράκι αρκεί για να διώξει το σκοτάδι.

Μπορούμε να ορίσουμε μια ώρα κοινής προσευχής και να κάνουμε την παράκληση στην Κυρία Θεοτόκο, όσοι πιο πολλοί γίνεται σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας αλλά και σε όλο τον κόσμο; Να ρίξουμε αυτό το τείχος με την προσευχή, όπως οι σάλπιγγες έριξαν τα τείχη της Ιεριχούς.

Μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο; Να είστε σίγουροι ότι θα έλξουμε τη χάρη του Θεού. Τα πράγματα θα είναι λιγότερο άσχημα απ’ αυτά που προβλέπονται.

 

Πορφυρίδης Βασίλης
Μαθηματικος-Θεολογος

 

0 Comments

Leave a reply

©2019 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Αλλάξαμε όνομα και μεταφερθήκαμε.

 

Ελάτε στο el Romio ή απλά στο Ρωμηός

Στις Εικονογραφίες χρησιμοποιούμε cookie προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Μάθετε περισσότερα  OK!

©2016 Eikonografies.com - Community & Media

Αλλάξαμε όνομα και μεταφερθήκαμε.

 

Ελάτε στο el Romio ή απλά στο Ρωμηός

Στις Εικονογραφίες χρησιμοποιούμε cookie προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Μάθετε περισσότερα  OK!

©2016 Eikonografies.com - Community & Media

or

Log in with your credentials

Forgot your details?