ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΤΟΧΑΣΜΩΝ
Σάββατο, 24 22:11 Σεπτεμβρίου 2016

 

Θυμήθηκα τον Chris Rea. Αυτόν τον σπουδαίο καλλιτέχνη του οποίο το έργο εκτιμώ απεριόριστα.

Αυτή η θύμηση είχε κάτι το διαφορετικό από μιαν απλή αναπόληση. Ήταν σαν εκείνες τις θύμησες που αυτονομούνται στο νου, σχεδόν σου επιβάλλονται γιατί έχουν κάτι ξεχωριστό να σου πουν. Να σου προσφέρουν μιαν άλλην ανάγνωσή τους.

Έτσι λοιπόν ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα, ανατρέχοντας ενστικτωδώς σε ένα διαχρονικό τραγούδι του, γι’ αυτό και τόσο επίκαιρο. Στο Road to hell.

Για να μην μακρηγορώ… Σε ένα σημείο του τραγουδιού οι στίχοι είναι αποκαλυπτικοί καθώς στη στιχομυθία μεταξύ της νεκρής μάνας με τον γιο της διαμείβονται τα εξής:

Είπε, «Γιέ μου, τι κάνεις εδώ; Ο φόβος μου για σένα με κάνει να στριφογυρνάω μες στον τάφο μου.»
Είπα, «Μαμά, ήρθα στη κοιλάδα των πλουσίων, Για να πουλήσω τον εαυτό μου»
Είπε, «Γιέ μου, αυτός είναι ο δρόμος προς την κόλαση»…

Δεν το κρύβω ότι πραγματικά συγκλονίστηκα όπως δημιουργήθηκαν μέσα μου συνειρμοί. Έφερα, λοιπόν, στη θέση της νεκρής μάνας την Ελλάδα μας. Και στη θέση του γιου, τα παιδιά της. Και το πως αυτά σπεύδουν με ελαφρά την καρδία ή εμπαθώς πίσω από τους πλούσιους της οικουμένης και τους ισχυρούς προκειμένου να εξασφαλίσουν την εύνοια τους. Και για να το επιτύχουν αυτό είναι διατεθειμένοι να πουλήσουν ακόμη και τον εαυτό τους, ήτοι την ιδιοσυστασία τους. Ειδάλλως, δεν γίνονται αποδεκτοί. Η άρνηση αποτελεί προαπαιτούμενο της λυκοφιλίας τους…

Αυτός είναι ο δρόμος προς την κόλαση. Αυτή είναι η σύγχρονη κοινωνικοπολιτική κόλαση μας.

Τούτοι οι στίχοι πρέπει να μελετηθούν, καθώς αισθάνομαι ότι εύστοχα περιγράφουν και αντικατοπτρίζουν την ψευτο-πραγματικότητα μας.

Και το πόσο πήραμε τη ζωή μας λάθος (άνευ άνω τελείας).

 

Του Γεωργίου Τασούδη

Ορίστε ολόκληρο το τραγούδι.

 

Ο Δρόμος Προς Την Κόλαση

Κάθισα ακίνητος στον αυτοκινητόδρομο

Είδα μια γυναίκα,

Στο πλάι του δρόμου

Το πρόσωπο της το γνώριζα σαν το δικό μου

Αντανακλούσε στο παράθυρο μου

Περπάτησε λοιπόν ως το παραθυράκι μου

Και έσκυψε πολύ σιγά

Μια φοβερή πίεση με παρέλυσε,

Στη σκιά μου

Είπε, «Γιέ μου, τι κάνεις εδώ;

Ο φόβος μου για σένα με κάνει να στριφογυρνάω μες στο τάφο μου.» Είπα, «Μαμά, ήρθα στη κοιλάδα των πλουσίων,

Για να πουλήσω τον εαυτό μου»

Είπε, «Γιέ μου, αυτός είναι ο δρόμος προς την κόλαση»

Στο ταξίδι σου που κάνεις στην ερημιά,

Από την έρημο ως το πηγάδι,

Παρεκτράπηκες και βρέθηκες στον αυτοκινητόδρομο της κόλασης

Στέκομαι λοιπόν κοντά σ’ ένα ποτάμι

Μα το νερό δεν ρέει

Βράζει με κάθε δηλητήριο που θα μπορούσες να σκεφτείς

Και είμαι κάτω απ’ τα φώτα του δρόμου

Μα το φως της ευτυχίας που γνωρίζω,

Έχει τρομοκρατηθεί απίστευτα και έχει πέσει βαθιά στις σκιές. Και ο διεστραμμένος φόβος της βίας,

Πνίγει το κάθε χαμόγελο σε όλα τα πρόσωπα

Και η κοινή λογική χτυπάει καμπάνες

Αυτό δεν είναι μια τεχνολογική κατάρρευση,

Ω όχι, αυτός είναι ο δρόμος προς την κόλαση

Και όλοι οι δρόμοι συνωστίζονται με πιστώσεις

Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα

Είναι όλα μόνο κομματάκια χαρτιού,

Που πετάνε μακριά από σένα

Πρόσεχε κόσμε, κοιτάξτε καλά να δείτε,

Τι πέφτει κάτω εδώ

Πρέπει να μάθεις αυτό το μάθημα γρήγορα

Και να το μάθεις καλά

Δεν είναι ένας ανηφορικός αυτοκινητόδρομος αυτός,

Ω όχι, αυτός είναι ο δρόμος,

Αυτός είναι ο δρόμος,

Αυτός είναι ο δρόμος προς,

Την κόλαση

1 Σχόλιο

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account