Ανοίγοντας το λεξικό διαπιστώνουμε πως η λέξη ουτοπία, (ου-τόπος), σημαίνει: μια θεωρία, μια ιδέα ή ένα σύστημα που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, κάτι το φανταστικό, το ψεύτικο, ένα όνειρο, το μη πραγματικό.

Είναι συνηθισμένο φαινόμενο να ζούμε σε ένα κόσμο φανταστικό μικροί και μεγάλοι. Να φτιάχνουμε με τη φαντασία μας θεωρητικά οικοδομήματα, που αποδεικνύονται στην πράξη ότι είναι ανεφάρμοστα και μάλιστα επικίνδυνα. Δυστυχώς τότε χτίζουμε τη ζωή μας  πάνω σε  θεμέλια, που δεν μπορούν να κρατήσουν το υπερκείμενο οικοδόμημα και το οποίο  τελικά καταρρέει… Όλα αυτά ξεκινούν από μια «ιδέα», μια ιδεολογία, ένα ονειρικό κατασκεύασμα, που φαίνεται καλό και χρήσιμο, το οποίο όμως, δεν μπορεί να στεγάσει με ασφάλεια ούτε εμάς προσωπικά, αλλά ούτε και την κοινωνία.

Για παράδειγμα ας δούμε αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας. Δεν μπορούμε να στηρίξουμε τη ζωή μας, αλλά και την κοινωνία ως σύνολο, μόνο πάνω στη χρήση των υλικών αγαθών ∙ στην παραγωγή και στην αλόγιστη κατανάλωση. Όσο κι αν υπάρχουν θεωρίες καπιταλιστικές, που πριμοδοτούν ένα τέτοιο σύστημα ζωής, τελικά,  το ίδιο το σύστημα καταρρέει από μόνο του, γιατί στηρίζεται στον εγωισμό, στην κυριαρχία και στην εκμετάλλευση, που ασκεί ο ισχυρότερος πάνω στους άλλους με σκοπό το κέρδος. Και μόνο το στοιχείο του ανταγωνισμού περικλείει μέσα του τη σύγκρουση για την επικράτηση του ισχυρότερου. Το σύστημα είναι ουτοπικό, γιατί σε καμιά περίπτωση η κατανάλωση, όσο ποικίλη  και διαρκής κι αν είναι, δεν μπορεί να θρέψει εσωτερικά τον άνθρωπο. Γι’ αυτό και μένει ουσιαστικά γεμάτος «πείνα και δίψα». Ποιος θα καλύψει το εσωτερικό κενό και με τί τρόπο; Γι’ αυτό στις μέρες μας βλέπουμε φαινόμενα ακραίων καταστάσεων, όπου άνθρωποι, ακόμη και νέοι, ενώ έχουν τα πάντα, να είναι δυστυχισμένοι. Ψάχνουν να βρουν την ευτυχία στα ναρκωτικά ή σε άλλες συμπεριφορές, που προκαλούν την κοινωνία με ακρότητες χωρίς όρια. Ενέργειες που καταλήγουν να είναι προκλητικά απαράδεκτες για την κοινωνία και για τους ίδιους άκρως επικίνδυνες.

Η ουτοπία καλύπτει πλήθος ιδεών και ενεργειών, από τη διασκέδαση ώς την «καλλιτεχνική» έκφραση και τα διάφορα «ενδιαφέροντα», αλλά και ό,τι αναφέρεται στην προσωπική «ευτυχία». Το σύνθημα που ακούγεται στις μέρες μας είναι, «κάνε ό,τι θέλεις, αρκεί να περνάς καλά». Εκεί τις περισσότερες φορές χάνεται ο άνθρωπος. Ο χρόνος κυλά τρέχοντας και το νόημα της ζωής εξαντλείται σε μια ατέλειωτη κινητικότητα, τόσο μεγάλη, που δεν του μένει χρόνος για να σκεφτεί, τι κάνει και πώς ζει. Η λεγόμενη ποιότητα ζωής εξαντλείται στα εξωτερικά μέσα, στις ανέσεις και στις απολαύσεις παντός τύπου. Αχόρταγος ο άνθρωπος ρίχνει μέσα στο «πιθάρι των Δαναΐδων» τα πάντα και όλα χάνονται. Αξίες που στο πρόσφατο παρελθόν ακουγόντουσαν και γινόντουσαν σκοπός ζωής, χάθηκαν μέσα στο «μπλέντερ» των τηλεοπτικών εκπομπών. Όλα αλέθονται, γίνονται χυλός, χάνονται. Η απαξία έγινε φυσιολογικός τρόπος ζωής. Το αρνητικό εκθειάζεται, επαινείται και προβάλλεται ως η πεμπτουσία της ζωής. Η λέξη αρετή χάθηκε από το λεξιλόγιο των νεοελλήνων. Όποιος την αναφέρει, αντιμετωπίζεται ως «επικίνδυνος»… για τη δημόσια υγεία. Θυμίζει ναφθαλίνη, «βρωμάει» συντήρηση…

Στη ζωή όλα τα πράγματα κάνουν τον κύκλο τους. Τα αδιέξοδα μ’  αυτόν τον ουτοπικό τρόπο ζωής είναι πολλαπλά, όπως τα κατάγματα στον οδηγό μετά από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα… Κι  όμως πρόκειται για σοβαρό ατύχημα. Είναι πολύ δύσκολο να συμμαζέψεις τα «κουρέλια» ή τα «σπαράγματα» του εαυτού σου, να τα συνενώσεις, για να φτιάξεις πάλι τον άνθρωπο. Τελικά η ουτοπία που ζεις  σε οδηγεί να βιώσεις  και τη «ματαιότητα» του κόσμου. Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Είναι τραγικό να βάζεις κάθε τόσο το δάχτυλο στις πληγές σου που χάσκουν, και όλο περισσότερο να διαπιστώνεις ότι μεγαλώνουν και είναι αγιάτρευτες. Θλίβεσαι να βλέπεις νέους ανθρώπους , να καυχώνται για τη ζωή τους δημόσια και τηλεοπτικά, και να διαπιστώνεις πως όσα περιγράφουν φανερώνουν ότι έχουν πρόβλημα πνευματικό. Η ύπαρξη της ουτοπίας στη ζωή τους, σημαίνει και έλλειψη ουσίας, προσανατολισμού, σκοπού και περιεχομένου.

Πέμπτη Κυριακή  της μεγάλης Σαρακοστής και η Εκκλησία μας τιμώντας την οσία Μαρία την Αιγυπτία, μας δείχνει καθαρά, πώς η ουτοπία   μετατρέπεται σε ουσία και περιεχόμενο ζωής. Πώς η απάτη του κόσμου και των ηδονών, που βίωσε μια πόρνη περιωπής, μετατράπηκε σε νέα και αναγεννημένη ζωή, ξεπερνώντας με τη μετάνοια τις αγκυλώσεις  του ψεύτικου, παροδικού και εφήμερου. Η Εκκλησία μας δεν φοβάται να παρουσιάσει  αυτή την προκλητική περίπτωση ουτοπικής ζωής, ως παράδειγμα, που οδηγεί στο δρόμο προς την αρετή, την τελείωση, τη σωτηρία. Γιατί η Μαρία η Αιγυπτία «μισήσασα τα έργα της αισχράς αμαρτίας … και ηδονάς του σώματος» με τη μετάνοια, τον προσωπικό της αγώνα και τη Χάρη του Θεού, έγινε παράδειγμα για μίμηση όλων εκείνων που είναι αμαρτωλοί, αλλά και όσων θεωρούν τον εαυτό τους «δίκαιο». Γιατί ο λόγος του Χριστού, αν και τολμηρός, είναι απόλυτα  αληθινός: «Οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν ( οδηγούν) ημάς εις την Βασιλείαν των Ουρανών», δια της μετανοίας.

Ουτοπία και μετάνοια. Το ένα εκφράζει τον κόσμο μας, «αυτόν τον κόσμο τον τρελό». Το άλλο, τη δική μας Παράδοση για την ουσία της ζωής και την καταξίωση του ανθρώπου. Και τα δυο κινούνται στα όρια της ελευθερίας. Γι’  αυτό «το ορθοδοξείν εστί σχοινοβατείν» ∙ είναι επικίνδυνο άθλημα να περπατάς πάνω σ’ ένα τεντωμένο σχοινί, αξίζει όμως, τον κόπο. Αυτό το «ορθοδοξείν» τελικά είναι η πεμπτουσία της ζωής και η έκφραση της ελευθερίας. Αυτό το «άθλημα» είναι για τους τολμηρούς, για όσους «το λέει» η καρδιά τους.

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account