Μὲ ἀφορμὴ τὶς ἐπίμαχες ἀναφορὲς τῶν ἐγχειριδίων τῆς Α΄ Δημοτικοῦ – στὰ πλαίσια τοῦ ἀναλυτικοῦ προγράμματος – σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες, μεταξὺ ἄλλων ἡ λέξη παγώνι, γράφεται μὲ – ο – , ἡ λέξη κόκκαλο ἢ σακκὶ μὲ ἕνα – κ – κ.τ.λ., δηλώνουμε τὰ παρακάτω:

Ἀνθιστάμεθα σὲ ὁποιαδήποτε προσπάθεια ὑπεραπλουστεύσεως – ἀλλοιώσεως τῆς γλώσσης, καθ’ ὅτι θεωροῦμε ὅτι συνιστᾶ βεβήλωση αὐτῆς. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶναι κυρίως φωνητική, ὅπως οἱ ἄλλες σύγχρονες εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες. Ὁ ἀνασκολοπισμὸς της ἔχει λάβει δυστυχῶς ποικίλες μορφές. Ἀποδομεῖται ἡ σχέση σημαίνοντος καὶ σημαινομένου, ἡ ὁποία γίνεται κατανοητὴ μόνον διὰ τῆς ἐτυμολογίας καὶ τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας. Ἂν καταργηθοῦν ἑπομένως τὰ πολλὰ φωνήεντα καὶ ἔχουμε ἕνα – ι -,  ἕνα – ε -, ἕνα – ο – (παγόνι ἀντὶ παγώνι), τότε ποῦ ἔγκειται τὸ βαρυσήμαντο θέμα τῆς ἐτυμολογίας;

Συνεπῶς τὸ παιδὶ τῆς σχολικῆς ἡλικίας χάνει τὴ νοηματικὴ ἐπαφὴ μὲ τὴ λέξη καὶ ἑπομένως ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀπὸ καθαρῶς νοηματική, (ἰδιότης ποὺ τὴν ξεχωρίζει καὶ τὴν τοποθετεῖ αὐτομάτως πρώτη μεταξὺ τῶν γλωσσῶν), καταλήγει συμβατικὴ καὶ σημειολογική. Ἡ κατάργηση τῶν διπλῶν συμφώνων καὶ τοῦ χρόνου τῶν φωνηέντων (βραχέα, μακρά, δίχρονα) ἀποτελεῖ στρέβλωση τῆς γλώσσης καὶ παραχάραξη τῆς συνάφειας καὶ ἱστορικῆς συνέχειας μεταξύ τῆς νέας καὶ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς, καθ’ ὅτι – σύμφωνα μὲ κορυφαίους γλωσσολόγους – ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀπὸ τοὺς ὁμηρικοὺς χρόνους μέχρι σήμερα ἀποτελεῖ ἕνα ἀλληλοσυμπληρούμενο καὶ διαχρονικὰ ἐξελισσόμενο, μὲ τὴ δική του δυναμικὴ σύνολο. Ἀποτέλεσμα τῆς προσπάθειας συρρικνώσεως τῆς ἑλληνικῆς ἀποτελεῖ ἡ γλωσσικὴ ἔνδεια τῶν ἑλληνοπαίδων, ἡ μὴ ἀπόκτηση σωστοῦ γλωσσικοῦ αἰσθήματος.

Ἀνθιστάμεθα στὴν ἐπιβολὴ τῆς φωνητικῆς ὀρθογραφίας, σύμφωνα ἄλλωστε καὶ μὲ τὴν ἐντονότατη ἀντίδραση τῶν 40 Ἀκαδημαϊκῶν, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2000, κατὰ τῆς λατινοποίησης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Διακήρυξη ἡ ὁποία μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρει: «Ἡ γλῶσσα μας, ἡ ἀρχαιότατη ἀλλὰ πάντα σύγχρονη καὶ ζῶσα, αὐτὴ ἡ γλῶσσα ποὺ ἐμπλούτισε ὄχι μόνο τὴ λατινική, ἀλλὰ καὶ τὶς κυριώτερες εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες, ποὺ ἔχει καὶ ὀπτικὰ συνδεθεῖ ἄρρηκτα μὲ τὸ ἀλφάβητό μας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστεῖ μείωση μὲ τὴν κατάργησή της ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους.

Τέλος, εἶναι ἀδιανόητο νὰ δεχθοῦμε ὡς Ἕλληνες τὴν μεταμφίεση τῆς γραφῆς μας μὲ τὴν κατάργηση πολλῶν γραμμάτων της, ποὺ δὲν πέρασαν στὸ λατινικὸ ἀλφάβητο καὶ μὲ τὴν ἀντικατάστασή τους ἀπὸ ἄλλα, ὑποτίθεται ἠχητικῶς παραπλήσια, γράμματά του. Ὅταν ἄλλοι λαοί, ὅπως π.χ. Γάλλοι καὶ Ἱσπανοί, μάχονται ἕως σήμερα νὰ διατηρήσουν μέχρι τὴν τελευταία του λεπτομέρεια τὸν τρόπο γραφῆς τῶν κειμένων τους μὲ τὸ δικό τους ἀλφάβητο.»

 

Χαρά Τσικοπούλου

Γλωσσολόγος

 

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account