΄΄Πιστεύω στον ήλιο, ακόμη κι όταν δεν λάμπει. Πιστεύω στην αγάπη, ακόμη κι όταν δεν τη νιώθω. Πιστεύω στον Θεό, ακόμη κι όταν σωπαίνει…΄΄ (Πολυράκης Γιώργος)

Όταν διάβασα το παραπάνω απόσπασμα σκέφτηκα αν όλοι μπορούσαν να το αφομοιώσουν το ίδιο. Αισθάνθηκα πως ένας καρκινοπαθής ή ένας ναρκομανής ίσως να διάβαζε πως «Δεν πιστεύω στον ήλιο, γιατί δεν τον έχω δει να λάμπει. Δεν πιστεύω στην αγάπη γιατί ποτέ δεν την έχω νιώσει. Δεν πιστεύω στον Θεό γιατί δεν θα έπρεπε να σωπαίνει».

Επειδή θεωρώ παράτολμο να ενδυθώ τον ρόλο κάποιου άλλου, θα προσπαθήσω απλά να μεταφέρω πώς αφουγκράζεται ένας νέος άνθρωπος τον Θεό μέσα του.

Πόσο εύκολο είναι αλήθεια ένας νέος άνθρωπος να αντικρίσει τον ήλιο; Να ακολουθήσει τη λάμψη του και να αισθανθεί τη θερμότητά του; Τον ήλιο στις παιδικές μας ζωγραφιές τον αποτυπώναμε με πολλές χρυσές ακτίνες να πλαισιώνεται από έναν καταγάλανο ουρανό με άσπρα σύννεφα. Αυτήν την αισιόδοξη και ελπιδοφόρα διάθεση αποτυπώναμε στο χαρτί. Πολύ φοβάμαι όμως πως αν κάποιος μας έβαζε τώρα να ζωγραφίσουμε κάτι λαμπερό δεν θα ήταν παραπάνω από τον ολόχρυσο δίσκο ενός δαχτυλιδιού. Πόσο αλλάξαμε, πόσο διαφορετικά αντιλαμβανόμαστε το φως και τη λάμψη. Γιατί έχουμε πάψει να πιστεύουμε πως ο ήλιος λάμπει. Τι μεσολάβησε πια κι όταν στρέφουμε το βλέμμα μας ψηλά στον ουρανό βλέπουμε συννεφιά; Αν μας είχαν μάθει όμως πως έρχεται μέρα που και ο χρυσός ακόμα θαμπώνει θα ήταν διαφορετικά…

Πώς να πιστέψουμε ότι υπάρχει αγάπη, όταν δεν μας έχουν διδάξει να αγαπάμε; Η αγάπη διδάσκεται, μαθαίνεται, βιώνεται στην πράξη. Η αγάπη υπάρχει μέσα μας από τότε που υπάρχουμε εμείς γιατί κι εμείς με αγάπη πλαστήκαμε. Γιατί αποφεύγουμε και φοβόμαστε να νιώσουμε; Μήπως επειδή στο πρόσωπο της αληθινής αγάπης ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, την αδυναμία μας, την ανημποριά μας, την απαισιοδοξία μας;

Τελικά ίσως η εύκολη λύση είναι να πείσουμε τον εαυτό μας πως ο Θεός είναι απών. Σωπαίνει, κλείνει τα μάτια. Δεν ακούει τις προσευχές μας, τις αιτήσεις-απαιτήσεις και τα θέλω μας. Μήπως όμως δεν Τον ακούμε γιατί οι φωνές μας είναι δυνατότερες; Δεν Τον βλέπουμε γιατί το ανάστημα και ο εγωισμός που ορθώνουμε είναι ψηλότερος από Εκείνον;

Αν καταφέρουμε να αποδεσμεύσουμε τη σκέψη μας από τη δημιουργία ενός επικερδούς προσυμφώνου με τον Θεό και αποκτήσουμε ένα καθάριο βλέμμα, θα διακρίνουμε τα βήματά Του, ούτε πίσω μας ούτε μπροστά μας αλλά σιωπηλά και διακριτικά δίπλα μας. Ο Θεός δεν εφορμά στη ζωή μας απρόσκλητος. Γνωρίζει πότε είναι η καταλληλότερη στιγμή για εμάς και όταν Τον προσκαλέσουμε είναι εκεί όχι για να επέμβει αλλά για να παρέμβει.

Δυστυχώς όμως έχουμε αφοπλιστεί. Άοπλοι, χωρίς βαθιά πίστη και υπομονή. Είμαστε εγκλωβισμένοι στο «νυν» και όχι στο «αεί». Ζούμε για το σήμερα, το εφήμερο, το λίγο…

Αυτός που πραγματικά πιστεύει στον Θεό, πιστεύει και στον λόγο της σιωπής Του, χτίζει μια σχέση εμπιστοσύνης μαζί Του, περιμένει πως το αύριο θα είναι μια σπουδαία μέρα και ελπίζει…

Μάντη Γαρμπή
φιλόλογος

 

 

 

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account