Του Γεωργίου Τασούδη
Το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος της ευτυχίας και ευημερίας ενός συλλογικού υποκειμένου αποτελεί το ηθικό κέντρο γύρω από το οποίο επιλέγει συνειδητά να συσπειρωθεί. Το ευλογημένο, δηλαδή, εκείνο χώμα στο οποίο πρόσωπα, οικογένειες και κοινωνία απλώνουν ρίζωμα αντλώντας αδιαλείπτως προσανατολισμό ζωής.
Βέβαια τα μέλη ενός κοινωνικού συνόλου δεν σημαίνει ότι εμφορούνται από κοινά ιδανικά, αλλά ούτε ότι έχουν ιδανικά, τουλάχιστον σε κάποια ανώτερη μορφή τους. Από την άλλη, τα ιδανικά δεν έχουν καμία μα καμία αξία εφόσον δεν βρίσκουν, γενικά, απήχηση στο μέσα του ανθρώπου και επιπλέον εάν δεν ληφθούν από τους εξαιρετικούς (τους μπροστάρηδες) μιας κοινωνίας, οι οποίοι διαθέτουν την απαραίτητη ορμή, θέληση και διάθεση, τις δυνάμεις τέλος πάντων εκείνες με τις οποίες μετατρέπονται οι αξίες και τα ιδανικά σε πράγματα, σε πράξεις, σε ευλογημένη καθημερινότητα.
Κάπου εκεί ξεκινάει, και ίσως τελειώνει (;), ο ρόλος του κράτους (του κυβερνήτη, του επιτελείου του, αυτών που απαρτίζουν την κρατική οντότητα κ.ο.κ.). Να δίνει, δηλαδή, στο λαό τον οποίο άρχει, ένα ιδανικό, μία κατεύθυνση προκειμένου να βαδίσει προς την κοινωνική, αλλά κυρίως ηθική ολοκλήρωση του ως σύνολο, ως έθνος. Να εμφυσά ακάματα έναν ανώτερο σκοπό ο οποίος να κρατεί σε ισορροπία και εγρήγορση τους πάντες, υποδεικνύοντας ακατάπαυστα τον τρόπο για την εθνική ανάταση και πνευματική τελείωση.
Σίγουρα δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι ο άνθρωπος, είτε ως μονάδα είτε ως μέλος ενός ευρύτερου συνόλου, θα εξαλείψει παντελώς την τάση του να ρέπει προς τη ψυχοσωματική φθορά, την αστοχία, την αμαρτία. Όμως, όταν ένα κράτος είναι ρητός εφαρμοστής της θεονομίας, όπως αυτή μας παραδίδεται ανόθευτη από γενεά σε γενεά, μέσω της Ανατολικής Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης,  τότε γίνεται δεικτικό προς την αστοχία, αλλά επιεικές προς τον άνθρωπο, καθώς έχει συνείδηση της ευθύνης του, ενώπιον Θεού και λαού, για την εν Χριστώ ευτυχία κάθε πολίτη τον οποίο του εμπιστεύτηκαν να διοικεί. Επιπλέον ο λαός αποκτά φάρο και συνοδοιπόρο στην προσπάθεια του για πνευματική ευταξία και έναν κεντρικό, επίσημο πολέμιο της ηθικής παρεκτροπής. Η θεόπνευστη διοίκηση καταδικάζει την αμαρτία, αλλά σε καμία περίπτωση τον άνθρωπο. Για αυτό κατ’ επανάληψη τονίζουμε ότι, το εθνικό συμφέρον προτάσσει, ο άνθρωπος ο οποίος θα ηγηθεί του Ρωμαίικου να αποτελεί πρότυπο καθαρότητας και αγιοσύνης προκειμένου να δίδει έμπρακτα τον απαραίτητο αγωνιστικό ρυθμό στους υπολοίπους.
Το εθνικό, λοιπόν, ιδανικό, το οποίο προορίζεται να λειτουργήσει ως αρτηρία της συλλογικής μας υπόστασης, δεν μπορεί να είναι άλλο από τη Ρωμηοσύνη, δηλαδή την ελληνορθόδοξη ηθική. Γιατί όμως ο ορθόδοξος χριστιανισμός αποτελεί τη μόνη αληθινή και ενδεδειγμένη πρόταση;
Καταρχάς, γιατί μας αποκαλύφθηκε από την ίδια την πηγή της Αληθείας, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος τον ενανθρωπίσαντα Ιησού Χριστό. Η Κεφαλή της Εκκλησίας μας δεν αρκέστηκε απλά να διακηρύσσει ότι είναι η Αλήθεια αποκλειστικά μέσω της πράγματι σπουδαίας διδαχής του, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του με πλήθος θαυμάτων, επιστέγασμα τον οποίων αποτελεί η Ανάστασή Του.
Έπειτα αποδεικνύεται από τα εκατομμύρια αγίων, μαρτύρων και ηρώων του Γένους οι οποίοι θυσιαστήκαν χάριν της αγνής εμπιστοσύνης τους στα ιδανικά της πίστεως και του έθνους. Δεν πέθαναν χάριν κάποιας ιδεολογίας στην οποία εύκολα μπορεί να υπεισέλθει πλάνη ούτε ήταν φιλόδοξοι πολιτικοί, οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων οι οποίοι περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα, χρήματα ή δόξα. Απεναντίας έζησαν και τελείωσαν τη ζωή τους στην απόλυτη ανέχεια και ταπείνωση. Πέθαναν για πραγματικά συμβάντα, υπερφυσικά και θαυμαστά.
Κοντολογίς, εκεί θεμελιώνεται και η δική μας βαθύτατη πίστη, στα υπερφυσικά θαύματα του Χριστού και στο παράδειγμα των προγόνων μας, ότι η ελληνοορθοδοξία αποτελεί το μοναδικό αληθινό και αγιαστικό ιδανικό το οποίο οφείλουμε να ενασκήσουμε ως έθνος, ώστε αφού ενωθούμε ηθικά το αυτό να πράξουμε και πολιτικά.
Εφόσον, λοιπόν, το κράτος, ως κεντρική, θυσιαστική, κατευθυντήρια υπόσταση, υιοθετήσει το υπόψη ιδανικό ακολουθώντας το απαρεγκλίτως με συνέπεια και αγάπη, τότε κάθε προσωπική δεξιότητα έλκεται να προσκολληθεί επάνω σε τούτη την αρτηρία αξιοσύνης, με την οποία εν τέλει  ενώνεται αποτελώντας προέκτασή της ως φλέβα κοινωνική. Με το συγκεκριμένο τρόπο μεταγγίζεται σε κάθε φλέβα του έθνους το εθνικό ιδανικό και η κοινωνία δυναμώνει και εξευγενίζεται. Έτσι το έθνος αποκτάει άξιους του εαυτού τους πολίτες και εξυψώνεται συλλογικά. Έτσι η φαυλότητα εκτοπίζεται σταδιακά από την αξιοσύνη. Έτσι μέσω του εθνικού ιδανικού θα οδηγηθούμε, εμπράκτως, να γίνουμε ιδανικό έθνος.
 Δυστυχώς, όμως, με τις τωρινές περιστάσεις, όσο και αν τις συνταιριάξεις, δεν φαίνεται να προκύπτουν συνθήκες θέσπισης ιδανικού έθνους, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν πορευόμαστε με το κατάλληλο εθνικό ιδανικό που αντικειμενικά αρμόζει του χαρακτήρα μας και του ψυχισμού μας. Απλά αρμενίζουμε με το ανομολόγητο, αλλά ευρέως αποδεκτό ιδανικό του μπάχαλου το οποίο ως γνωστόν σε συνθήκες γενικευμένης αφασίας και παραίτησης, αναφανδόν φαινομενικά, λειτουργεί άψογα, αλλά σε καταστάσεις ειδικών συνθηκών, όπως η τρέχουσα, ξεσκεπάζεται στην τραγικότερη της μορφή η ανεπάρκεια και η επικινδυνότητά του (ανεπάρκεια η οποία σημειωτέον υπέβοσκε εδώ και χρόνια της επικρατούσας επίπλαστης ευημερίας). Από την άλλη μεριά, η όποια διαβεβαίωση περί προσεχούς ανόρθωσης φαντάζει όλο και πιο ουτοπική, καθώς όψιμα βρεθήκαμε και επίσημα να υπο-λειτουργούμε σε καθεστώς αλλότριας κηδεμονίας η οποία αποστερεί, μεταξύ πολλών άλλων, και το δικαίωμα μας στην αυτοδιάθεση.
Δεν υπάρχει ασφαλέστερος τρόπος να ξεφτίσεις ένα έθνος από το να του επιβάλλεις να υποταχθεί ή αν θέλετε να πειθαρχήσει σε αλλότρια προς το πραγματικό του συμφέρον πρότυπα και ιδανικά, μέσω της ατομοκεντρικής απειθαρχίας και κατ’ επέκταση του συλλογικού κατακερματισμού.
Συν τοις άλλοις και επιπροσθέτως των όσων προαναφέρθηκαν περί κοινωνικής αποσύνθεσης, το εθνικό ιδανικό είναι αποτέλεσμα, αλλά και αιτία. Δηλαδή, αφενός η μαζική υιοθέτηση και εφαρμογή του (του εθνικού ιδανικού) θα μπορούσε να εξυψώσει το έθνος αφετέρου, όμως, απαιτούνται οι κατάλληλοι άνθρωποι οι οποίοι, αφού πρωτύτερα τακτοποιηθούν ηθικά ως προσωπικότητες, να αγωνιστούν για την πρακτική προβολή της εν λόγω τακτοποίησης στα ευρύτερα κοινωνικά σύνολα του έθνους, αναμένοντας/αναζητώντας τέλος αυτόν που προορίζεται εκ Θεού να συσπειρώσει τις διασκορπισμένες ποιότητες.
Κινούμενοι σε αυτό το πνεύμα θεωρούμε ότι μέχρις ότου αναδειχθεί από τον Θεό ένας εξαίρετος άνθρωπος ο οποίος θα αναλάβει την ηθική και πολιτική αποκατάσταση του Γένους, αποτελεί υποχρέωση μας, ζωτικής μάλιστα σημασίας, η προπαρασκευή του «εδάφους» και των ψυχών μας καθώς και η μεταξύ μας συνεννόηση.
Εδώ αξίζει να διευκρινιστεί ότι όταν μιλάμε για μαζική εφαρμογή δεν αναφερόμαστε σε κάποιου είδους πολτοποίηση, σε κάποια απροσωπία, αλλά απεναντίας στην επανεύρεση του εαυτού μας μέσω του άλλου ώστε το νοιάξιμο για τον συνάνθρωπο να διευρυνθεί λαμβάνοντας διάσταση κοινωνική.
Εξετάζοντας όλα τα προαναφερόμενα σε επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων και συγκεκριμένα σε επίπεδο συζυγίας διαπιστώνεται το εξής σημαντικό. Εφόσον το ζεύγος θέσει ως ηθικό του επίκεντρο την ορθόδοξη χριστιανική πρόταση και την τηρεί με πίστη και αφοσίωση σύμφωνα πάντα με τις δυνάμεις του, την καθοδήγηση του έμπειρου πνευματικού και το έλεος του Θεού τότε αυτή η ακολουθία εγγράφεται στο υποσυνείδητο του απογόνου. Τότε αυτή η συνειδητή επιλογή ικανοποιεί την έμφυτη θρησκευτικότητα/αναζήτηση του Θεού η οποία υπάρχει ανεξαιρέτως σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη και η οποία εκδηλώνεται από πολύ νωρίς, λίγο πολύ, ως αδιευκρίνιστη ανησυχία. Όταν, λοιπόν, τα παιδιά γαλουχηθούν, από έμβρυα ακόμη, δια του αγαπητικού παραδείγματος των γονέων και στην πορεία με τον ενθουσιασμό των διδασκάλων, έχοντας ως γνώμονα τα εθνικά, ηρωικά και άγια ιδανικά μας, τότε σχεδόν αναπόδραστα θέτονται οι βάσεις για μια υγιή και ολοκληρωμένη προσωπικότητα ενώ ξεκινάει να γεννάται ελπίδα και για κοινωνική ανασυγκρότηση.
Διαφορετικά η έκφραση ότι, έτσι απλά, το μέλλον μας είναι η νεολαία μας, εκτός από ασύνειδη (ή συνειδητή) μετακύλιση ευθυνών, θα παραμένει μια απλουστευμένη πεποίθηση κενή περιεχομένου, και τίποτα παραπάνω. Μια νεολαία η οποία βομβαρδίζεται με αμφιβόλου ποιότητας αξίες δύσκολα μπορεί να αποτελέσει ελπίδα για το μέλλον, παρά εν δυνάμει συνεχιστής της φαυλότητας με την οποία είναι από τα γεννοφάσκια της περιτριγυρισμένη (αυτό βέβαια αφορά το γενικό σχήμα και όχι τους εξαίρετους κάθε γενεάς οι οποίοι αντιπαλεύουν πεισματικά κάθε προσπάθεια ηθικής παραλυσίας).
Το εθνικό μας εγώ είναι ισχυρό και παντού εγγεγραμμένο, σε κάθε μόριο της ύπαρξης μας όπως και στους αρίστους της κάθε εποχής, οπότε είναι ακατόρθωτο να σφουγγιστεί, ώστε να κινδυνέψουμε με αφανισμό ως εθνική υπόσταση. Ίσως διανύουμε μία παρατεταμένη περίοδο συρρίκνωσης, αλλά και από αυτήν μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για την ανασύνταξη μας.
Ωστόσο εφόσον αποτελεί επιθυμία μας να φτιάξουμε από την αρχή κράτος ισχυρό και έθνος ενωμένο,  επί του παρόντος πρέπει να καλλιεργήσουμε ατομικά και οικογενειακά το εθνικό μας ιδανικό έως ότου, συν Θεώ, κατορθωθεί, σε επίπεδο κοινωνικοπολιτικό, η αρμονική αλήθευση Κράτους – Κλήρου και Λαού του Θεού.
Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016
Μαρτίνου πάπα Ρώμης
0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2019 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Αλλάξαμε όνομα και μεταφερθήκαμε.

 

Ελάτε στο el Romio ή απλά στο Ρωμηός

Στις Εικονογραφίες χρησιμοποιούμε cookie προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Μάθετε περισσότερα  OK!

©2016 Eikonografies.com - Community & Media

Αλλάξαμε όνομα και μεταφερθήκαμε.

 

Ελάτε στο el Romio ή απλά στο Ρωμηός

Στις Εικονογραφίες χρησιμοποιούμε cookie προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Μάθετε περισσότερα  OK!

©2016 Eikonografies.com - Community & Media

ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;