Οι Πατέρες της Εκκλησίας αναφέρονται συχνά στον Μέγα Αλέξανδρο.

Εγκωμιάζουν ευμενέστατα τη μοναδική προσωπικότητά του, έχοντας βέβαια πάντοτε υπ’ όψη τους τούς παλαιότερούς τους Έλληνες ιστορικούς, οι οποίοι κατέγραψαν, συχνά με λεπτομέρειες, τα γεγονότα της εκστρατείας του αξεπέραστου στρατηλάτη. Επαινούν την αγνότητα και τη σωφροσύνη του, τη φιλάνθρωπη, συχνά, συμπεριφορά του, την τιμή που, κατά κανόνα, απέδιδε στους φίλους του και στη φιλία, την άρνησή του να πιστεύει στις συκοφαντίες, τον σεβασμό που έδειχνε σ’ αυτούς που του εμπιστεύονταν κάποιο μυστικό και τη μεγάλη σημασία που απέδιδε στην εχεμύθεια, τον σεβασμό του στον Θεό και την αναγνώριση της δικής του αδυναμίας, τη φιλοπατρία του, την αγάπη στους γονείς και στον δάσκαλό του, την πολιτική και στρατηγική του δεινότητα, την παλληκαριά του, η οποία ενέπνεε θάρρος στους στρατιώτες του, τη βαθύτατη εκτίμησή του σε ανθρώπους -ακόμη και άλλης εθνικότητος- που διακρίνονταν για την αρετή, τη σοφία και την κάθε λογής αξιοσύνη τους.

Επαινούν ακόμη την αφιλοχρηματία του, την εντιμότητα, τη δικαιοσύνη του. Εγκωμιάζουν την ευστροφία του, την ταχύτητα λήψης και εκτέλεσης και των πλέον δύσκολων αποφάσεων, το αήττητό του στις μάχες, την οικουμενικότητα των οραμάτων του και την παγκόσμια επί της εποχής του, αλλά και εσαεί, αναγνώρισή του, τη μεγαλοφροσύνη αλλά και τη μεγαλοψυχία του. Και μαζί μ’ αυτόν εγκωμιάζουν και το έθνος των Μακεδόνων που τον ανέδειξε, το οποίο όμως είναι ελληνικό, καθώς ο Αλέξανδρος είναι μεν Μακεδόνας και «των Μακεδόνων βασιλεύς», αλλά ταυτόχρονα, ως Έλληνας, είναι και «βασιλεύς των Ελλήνων», όπως, παράλληλα και με τους δύο τίτλους, τον αποκαλούν τόσο οι Πατέρες της Εκκλησίας όσο και η Παλαιά Διαθήκη.

Σχόλιο:
… Τέτοιους ηγέτες χρειαζόμαστε και σήμερα στην Πατρίδα μας, διότι και σήμερα ζούμε μιαν Άλωση. Ηγέτες πολιτικούς, εκκλησιαστικούς, στρατιωτικούς, σοφούς και ενάρετους, για να ξαναδώσουν στον χειμαζόμενο λαό μας το παράδειγμα το καλό.

Καποδίστριας

Τέτοιοι ηγέτες, όμως, δεν εμφανίζονται έτσι, χωρίς προϋποθέσεις. Και οι προϋποθέσεις αυτές, λένε οι Πατέρες, είναι καθαρά πνευματικές. Για να μας στείλει ο Θεός άρχοντες καλούς και ενάρετους, οφείλουμε εμείς πρώτα να αγιασθούμε. Διότι, κατά την καρδία μας και οι άρχοντές μας.

Άλλωστε, ποιο είναι το ζητούμενο του δικού μας τρόπου, του δικού μας πολιτισμού; Δεν είναι ο άνθρωπος ο θεούμενος, ο και δυνάμενος να σωθεί υπό οποιεσδήποτε συνθήκες;

ΥψηλάντηςΕδώ που φτάσαμε, είναι αδύνατο να σωθούμε με τακτικισμούς δυτικής κοπής, δηλαδή, μέσα από κόμματα και κομματάρχες. Τα κόμματα, ως προϊόν και κατάκτηση του εμπαθούς πολιτισμού μας, εμπεριέχουν μοιραίως το στοιχείο της ατέλειας και του πάθους. Άσε, που ο δικός μας ο τρόπος, δεν είχε ποτέ του, ως εργαλείο, στο άθλημα της πόλης, τα κόμματα και τις παρατάξεις. Ενιαίο ήτανε πάντοτε το ψηφοδέλτιο για τα αξιώματα της Κοινότητας. Και προκρίνονταν οι άριστοι.

Φώτης

 

 

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account