Γιά τόν ἔρωτα

«Ὁ ἔρωτας», λέγει, «εἶναι πάθος ἀργόσχολης ψυχῆς, πού γεννιέται ἀπό τήν περιέργεια τῆς ὅρασης. Ὁ ἔρωτας ἐκδηλώνεται ὡς ὑπερβολή κάποιας παράλογης ἐπιθυμίας, ἡ ὁποία πολύ γρήγορα γεννιέται στήν ψυχή καί πολύ ἀργά σβήνει. Ὁ ἔρωτας ἀνάβει σάν φλόγα μιά φορά καί καταφλέγει τήν καρδιά, ἀλλά δέν σβήνει εὔκολα καθότι ἐξάπτεται ἀπό την φαντασία. Μέσῳ αὐτῆς, ἀναπαριστᾶ διαρκῶς τήν εἰκόνα τοῦ ἀγαπημένου προσώπου». Στήν συνέχεια συνεχίζει λέγοντας ὅτι «ὅταν ὁ ἔρωτας καταλάβει τήν ψυχή, ὁ ἄνθρωπος δεν νοιάζεται οὔτε γιά τήν τροφή. Ὅταν ὁ ἕρωτας βρεῖ ἀφρούρητη τήν ψυχή καί τήν κατακτήσει, τήν ὑποδουλώνει· καί ἐνῶ τήν πείθει να περιφρονήσει ὅλα τά ἄλλα, μεταστρέφει ὅλα τά ἐνδιαφέροντα τῆς ψυχῆς νά ἀφοροῦν πλέον ἐκεῖνον. Ὁ ἔρωτας παρακινεῖ τίς ψυχές πού δέν βαδίζουν μέ τήν λογική, σέ πάθος καί παραφροσύνη· γιατί ἡ δίχως χαλινάρι φαντασία τους, διατηρεῖ τήν φλόγα πού διαφθείρει τον νοῦ. Ὁ ἔρωτας ὅταν ἀγγίζει μυαλωμένη ψυχή, σβήνει πρίν διαφθείρει τόν νοῦ, γιατί ἡ ψυχή εἶναι κύρια τοῦ ἑαυτοῦ της καί δέν ἀφήνεται νά σύρεται ἀπό τήν φαντασία. Ὁ ἔρωτας καταλαμβάνει τίς ψυχές πού εἶναι ἄδειες ἀπό τόν θεῖο ἔρωτα καί πλήττουν μέσα στήν μοναξιά τους. Ἡ καρδιά, ἀφοῦ ἔχει πλασθεῖ γιά να ἐρωτεύεται, δέν μπορεῖ νά μείνει ἀπαθής προς τόν κοσμικό ἔρωτα, ἄν πρῶτα δέν ἔχει πληγωθεῖ καί κατακυριευθεῖ ἀπό τόν θεῖο ἔρωτα. Ὁ ἀνθρώπινος ἔρωτας δέν μπορεῖ νά κυριεύσει τίς καρδιές πού ἔχουν τρωθεῖ ἀπό τόν θεῖο ἔρωτα, γιατί ὁ θεῖος ἔρωτας ἔχει γεμίσει κάθε πόθο καί τίποτα δέν ἄφησε κενό».

Στήν συνέχεια ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἐπικαλεῖται τόν λόγο τοῦ Πλούταρχου, ὁ ὁποῖος ἀναφέρει τά ἑξῆς σχετικά μέ τόν ἔρωτα: «Θηρίο πού κατασπαράσσει τήν καρδιά, καθόσον ἔχει νύχια καί δόντια, δηλαδή τήν καχυποψία καί τήν ζήλια. Τά πάθη τῶν ἐρωτευμένων εἶναι τά ἑξῆς: ἐνῶ ἀγαποῦν, παράλληλα μπορεῖ να μισοῦν. Τόν ἴδιο πού ποθοῦν ὅταν εἶναι ἀπών, τρέμουν παρόντα· κολακεύουν, εἰρωνεύονται, πεθαίνουν πρίν τήν ὥρα τους, μποροῦν να σκοτώσουν, εὔχονται νά μήν εἶχαν ἀγαπήσει, ἀλλά δέν θέλουν νά πάψουν καί νά ἀγαποῦν. Ἐνῶ θέλουν νά κυριαρχοῦν πάνω του, ὑπομένουν τά πάντα ἀπ᾽αὐτόν. Αὐτό γίνεται αἰτία, τό πάθος νά τό διαδέχεται ἡ μανία».

Περί τοῦ Θείου Ἔρωτος

«Ὁ θεῖος ἔρωτας εἶναι τέλεια ἀγάπη πρός τό θεῖο, πού ἐκδηλώνεται σάν ἀκατάπαυστος πόθος πρός τόν Θεό. Ὁ θεῖος ἔρωτας γεννιέται στήν καρδιά πού ἔχει καθαρθεῖ ἀπό τά πάθη, διότι μέσα σ᾽αὐτήν εἰσέρχεται ἡ θεία χάρις. Ὁ ἔρωτας πρός τόν Θεό εἶναι θεῖο δῶρο καί προσφέρεται στήν ψυχή πού ἀγωνίζεται νά παραμείνει ἁγνή, δῶρο τῆς θείας χάριτος πού ἐπεφοίτησε καί ἀποκαλύφθηκε στήν ψυχή. Ὁ θεῖος ἔρωτας δεν ἐνεργεῖ σέ καμία ψυχή, χωρίς προηγουμένως αὐτή νά ἔχει δεχτεῖ τήν θεία ἀποκάλυψη. Αὐτό, διότι ἡ ψυχή πού δέν ἔχει δεχτεῖ ἀκόμα τήν θεία ἀποκάλυψη, δέν ἔχει ἐπάνω της τήν ἐπίδραση τῆς χάριτος καί μένει ἀπαθής στόν θεῖο ἔρωτα. Εἶναι ἀδύνατον νά γεννηθεῖ θεῖος ἔρωτας χωρίς τήν ἐνέργεια τῆς θείας δύναμης μέσα στήν καρδιά. Διότι ὁ θεῖος ἔρωτας εἶναι ἐνέργεια τῆς θείας χάριτος πού κατοικεῖ στήν καρδιά. Οἱ ἐραστές τοῦ θείου ἑλκύσθηκαν στόν θεῖο ἔρωτα ἀπό τήν θεία χάρη πού ἐνήργησε στήν καθαρή καρδιά τους, ἀποκαλύφθηκε στήν ψυχή καί ἑλκύσθηκε ἀπό τόν Θεό. Νά λοιπόν ποιά εἶναι ἡ βασική προϋπόθεση γιά νά λάβεις αὐτόν τον ἔρωτα. Ποιά; Ἡ καθαρότητα τῆς καρδιᾶς! Καί συνεχίζει ὁ ἅγιος: «Ὁ ἐραστής τοῦ θείου δέχθηκε πρῶτος ἀπό τόν Θεό τόν ἔρωτα καί κατόπιν αἰσθάνθηκε ἔρωτα γι᾽Αὐτόν. Ὁ ἐραστής τοῦ θείου προηγουμένως ἔγινε υἱός ἀγάπης καί ἔπειτα αὐτός ἀγάπησε τόν Πατέρα. Ἡ καρδιά πού ἐρωτεύθηκε τόν Κύριο, οὐδέποτέ ὑπνώττει, ἀλλά πάντοτε βρίσκεται σέ ἐγρήγορση, διότι ὁ ἔρωτας πρός τόν Κύριο τήν ἔχει κατακλύσει. Ὁ ἄνθρωπος παραδίνεται στόν ὕπνο ἀπό τήν ἀνάγκη τῆς φύσης ἀλλά ἡ καρδιά ὅμως γρηγορεῖ ὑμνῶντας τόν Θεό. Ὁ θεῖος Χρυσόστομος λέει γιά τον πνευματικό ἔρωτα: «Εἶναι τόσο ἐπιτακτικός ὁ πνευματικός ἔρωτας, ὥστε νά ἐκμεταλλεύεται τόν καιρό, καί πάντοτε ἡ ψυχή νά θέλει νά βρίσκεται μ’ Αὐτόν πού τήν ἀγαπάει, ὥστε καμία θλίψη ἤ ὀδύνη νά μήν πλησιάζει και εἰσχωρεῖ μέσα της».

Στήν συνέχεια ὁ ἅγιος μᾶς λέει ὅτι ἡ ψυχή πού εἶναι ἐρωτευμένη μέ τόν Θεό ἔχει ὡς κύριο μέλημά της τήν μελέτη τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ καί ἐπίσης τήν συνάντησή του μ’ Αὐτόν. Ἐπίσης, καί κάτι ἄλλο λέγει ὁ ἅγιος χαρακτηριστικά: « Ἡ θεία ἀγάπη ἀνυψώνει τήν ψυχή σάν ἐλαφρά νεφέλη καί τήν ὁδηγεῖ πρός τήν ἀέναη πηγή τῆς ἀγάπης, προς τήν παντοτινή ἀγάπη καί τήν γεμίζει μέ φῶς αἰώνιο. Ἡ ψυχή πού ἔχει πληγωθεῖ ἀπό τον θεῖο ἔρωτα, εἶναι πάντα χαρούμενη, ἀγάλλεται, σκιρτᾶ καί χορεύει γιατί ἀναπαύεται στήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου, ὅπως ἀναπαύεται κανείς στά ἤρεμα νερά». Αὐτή εἶναι πράγματι μιά μεγάλη, τεράστια καί σημαντική διαφορά ἀπό τόν κοσμικό ἔρωτα, ὁ ὁποῖος μεταβάλλεται τόσο γρήγορα, τόσο ἔντονα καί τόσο συχνά καί μάλιστα πολλές φορές ἀπογοητεύει καί ὁδηγεῖ στήν ἐκδίκηση και στό μίσος. Ὁ ἅγιος ἀναφέρει ὅτι « κανένα θλιβερό γεγονός τοῦ κόσμου δέν μπορεῖ νά  διαταράξει τήν γαλήνη καί τήν εἰρήνη της. Οὔτε κάτι λυπηρό νά τῆς ἀφαιρέσει την χαρά καί τήν εὐφροσύνη. Ἡ ἐρωτευμένη με τόν Θεό ψυχή, ἐνθουσιασμένη ἀπό τήν ἀγάπη, ὑπερίπταται, κατά κάποιον τρόπο, τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, ἀκόμη καί αὐτοῦ τοῦ σώματος. Ἀποχωρεῖ, λησμονεῖ τόν ἑαυτό της, ἐξαιτίας τῆς τέλειας ἀφοσίωσής της στον Θεό». Καί ἐδῶ μποροῦμε νά σημειώσουμε μιά σημαντική διαφορά τοῦ ἔρωτος καί τοῦ θείου Ἔρωτος. Στόν πρῶτο τίς περισσότερες φορές ὁ καθένας ἐπιθυμεῖ ὁ ἄλλος νά νοιάζεται ἀποκλειστικά σ᾽αὐτόν ἐνῶ στόν δεύτερο δέν σκέφτεσαι κἄν τόν ἐαυτό σου, μέλημά σου εἶναι ὁ Θεός καί ὁ διπλανός σου. Ἀποτελεῖ ἀπόδειξη γνωσιότητας τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ ὅταν ἡ καρδιά ξεχειλίζει ἀπό τήν θεϊκή ἀγάπη καί τότε νοιώθει ἀγάπη ἀκόμα και γιά τούς ἐχθρούς. Ἤ ἐπίσης θέλεις νά βοηθήσεις τόν ἀνήμπορο καί τόν φτωχό ἤ ἀκόμα ὅταν γενικά θέλεις νά «κλαῖς μετά κλαιόντων καί νά χαίρεσαι μετά χαιρόντων».  Ἡ ψυχή ὄντως δέν σκέπτεταιτίποτα ἄλλο, οὔτε ποθεῖ, ἀλλά συνεχῶς στενάζοντας λέει: Κύριε πότε θά ἀντικρίσω τό Πρόσωπό σου; Ποθεῖ ἡ ψυχή μου νά ἔλθει σέ ἐσένα, στον Θεό μου ὅπως ποθεῖ τό ἐλάφι τίς πηγές τῶν ὑδάτων. Ποθεῖ τήν ὥρα τῆς προσευχῆς, τῆς θείας Κοινωνίας!

Καί δύο ἀκόμα σημεία μᾶς ἀναφέρει ὁ ἅγιος: α) «Ἡ ἀνερμήνευτη γλυκύτητα τῆς θείας ἀγάπης, τή μέν καρδία γοητεύει και κατακυριεύει, τόν δέ νοῦ ἕλκει πρός τό θεῖο, γιά νά ἀπολαύσει μέ ἀγαλλίαση τόν Θεό». β) «Ὁ θεῖος ἔρωτας προξενεῖ τήν οἰκειότητα πρός τόν Θεό, ἡ δέ ἐξοικείωση τό θάρρος. Με τό θάρρος ἐπέρχεται ἡ ἐπιθυμία γιά τήν γεύση τοῦ θείου ἔρωτα καί αὐτή μέ τήν σειρά της προξενεῖ τήν πεῖνα γι’ αὐτόν». Εἶναι σημαντικά θέματα πού ἀναφέρει ὁ ἅγιος πού δέν μποροῦν νά κατανοηθοῦν ἐγκεφαλικά ἀλλά νά βιωθοῦν μοναδικά ἀπό τόν καθένα μας καί μακάρι νά ἀξιωθοῦμε μιᾶς τέτοιας δωρεᾶς. Γιά μᾶς οἱ θεῖες αὐτές ἐμπειρίες ἀποτελοῦν ὄνειρο ζωῆς ἐνῶ για τόν ἅγιο Νεκτάριο καί τούς ἄλλους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας ἦταν καθημερινή πραγματικότητα.

Τοῦ ἁγίου Νεκταρίου
Μητροπολίτου Πενταπόλεως

 

 

 

0 Comments

Leave a reply

©2019 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Αλλάξαμε όνομα και μεταφερθήκαμε.

 

Ελάτε στο el Romio ή απλά στο Ρωμηός

Στις Εικονογραφίες χρησιμοποιούμε cookie προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Μάθετε περισσότερα  OK!

©2016 Eikonografies.com - Community & Media

Αλλάξαμε όνομα και μεταφερθήκαμε.

 

Ελάτε στο el Romio ή απλά στο Ρωμηός

Στις Εικονογραφίες χρησιμοποιούμε cookie προκειμένου να μπορούμε να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία. Μάθετε περισσότερα  OK!

©2016 Eikonografies.com - Community & Media

or

Log in with your credentials

Forgot your details?