Ἡ τρισχιλιετὴς ἱστορία τῆς πατρίδος μας ἀπὸ τῆς ἀρχαιότητος ἕως καὶ τῆς σύγχρονης Ἑλλάδος, θαυμάζεται γιὰ τοὺς λαμπροὺς ἡγέτες τῆς ἀλλὰ καὶ κάποιες ἐποχὲς ἀμαυρώνεται ἀπὸ τὶς πράξεις κάποιων ἄλλων. Ἀπὸ τῆς προχριστιανικῆς ἐποχῆς ἀθάνατες προσωπικότητες, τὸ κύρος τῶν ὁποίων καὶ σήμερα θαυμάζεται, κατηγορήθησαν, διασύρθησαν ἢ θανατώθησαν. Ἄλλοι συκοφαντήθησαν (Περικλῆς), ἄλλοι ἐξορίσθηκαν (Μιλτιάδης, Ἀριστείδης, Θεμιστοκλῆς, Πλάτων), ἄλλοι ἤπιαν τὸ κώνειο (Σωκράτης, Δημοσθένης) καὶ ἄλλοι πέθαναν ἀπὸ τὴν πείνα (Ἀριστοφάνης). Αἰτία, ἡ ἀχαριστία, ἡ ζήλεια, ἡ διχόνοια καὶ ὁ φθόνος, ὅλα ἐγκατεστημένα στὶς ἐμπαθεῖς ρίζες τοῦ πολιτικοῦ μας συστήματος.

Ἡ σημερινὴ κρίση ἡγεσίας δὲν εἶναι ἀποκλειστικὰ ἑλληνικὴ ἀλλὰ διεθνής. Ἐξέλιπαν δυστυχῶς τὰ ἠθικὰ πρότυπα παλαιοτέρων γενεῶν, ἔσβησαν τὰ ἰδανικά, ὁ αὐτοσεβασμὸς καὶ ἡ ἀνθρωπιά. Οἱ σημερινοὶ ἡγέτες εἶναι μικρόψυχοι, ματαιόδοξοι, ἐκμεταλλεύονται τοὺς λαοὺς κατευθυνόμενοι εἴτε ἀπὸ κέντρα ἐξουσίας τῆς ἀλλοδαπῆς, εἴτε παρακινούμενοι ἀπὸ ἴδιες ὠφελιμιστικὲς μικρότητες. Γιατί ἄλλωστε νὰ μὴ ζητοῦν νὰ ὑπηρετήσουν τὴν πατρίδα, τιμητικὰ ὡς ἐθνικοὶ ἀντιπρόσωποι ὁρισμένης διάρκειας χωρὶς ἀμοιβή. Πῶς δὲν αἰσθάνονται ντροπὴ ὡς ἰσάξιοι καὶ περισσότερο σεβαστοὶ γιὰ τὴν προσφορά τους στὴν κοινωνία πολίτες, νὰ μὴν μποροῦν νὰ κυκλοφοροῦν μόνοι καὶ ἐλεύθεροι στοὺς δρόμους χωρὶς προστάτες ἀστυνομικούς. Νὰ τοὺς χαιρετᾶ ὁ κόσμος στὸ δρόμο καὶ νὰ χαίρονται γιὰ τοὺς ἐπαίνους ποῦ θ’ ἀκοῦγαν ἀπὸ ἄγνωστους ἀνθρώπους, ὅπως παρατηρεῖται σ’ ἄλλα ἐπαγγέλματα;

Ὑπάρχουν ἀδιαμφισβήτητα παραδείγματα ὅτι ἕνας ἄνδρας, ἄξιος ἡγέτης, ἀλλάζει τὴν πορεία ἑνὸς ἔθνους, ἀποκαθιστᾶ τὴν τάξη, διαιωνίζει παράδοση καὶ ἱστορία καὶ χαρίζει εὐημερία στὸ λαό του. Τέτοιο παράδειγμα ὑπῆρξε ὁ Περικλῆς ποὺ χάρισε στοὺς Ἀθηναίους τὸν χρυσοῦν αἰώνα, ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ποὺ πολεμοῦσε μὲ τοὺς στρατιῶτες του στὴν πρώτη γραμμὴ διαδίδοντας ταυτόχρονα καὶ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ὁ Ι. Μεταξὰς ν’ ἀπαντᾶ μὲ τὸν Ἑλληνικὸ ΟΧΙ ἐκ μέρους ὅλων τῶν Ἑλλήνων στὴν παγωνιὰ τῆς νύχτας.

Πῶς ἐπιμερίζεται ἡ εὐθύνη προόδου ὅμως μεταξὺ πολιτῶν καὶ ἡγετῶν, λαοῦ καὶ πρωθυπουργοῦ; Ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης θεωρεῖ καὶ τοὺς δύο ὑπεύθυνους ἀναφέροντας τὸ παράδειγμα τοῦ σκληροῦ αὐτοκράτορα Φωκᾶ (602-610) μαζὶ καὶ τοῦ σκληροπυρηνικοῦ του ὑπουργοῦ Βονόσου, ὁ ὁποῖος ἀντιμετώπιζε τὸν λαό του μὲ αἱματοχυσίες καὶ διωγμούς. Ὅταν ἕνας εὐλαβὴς Κωνσταντινουπολίτης γέρων ρώτησε ἁπλὰ τὸν Θεὸ «Κύριε γιατί ἔκανες τέτοιο βασιλιά;» πῆρε τὴν ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ «διότι δὲν εὕρηκα ἄλλον χειρότερο», ἐπιβεβαιώνοντας τὸν προφήτη Ἱερεμία ὁ ὁποῖος εἶπε «θὰ σᾶς δώσω ἄρχοντας συμφώνως πρὸς τὰς καρδίας σᾶς» (γ΄ 15). Ἡ σύγχρονη ἐποχὴ στὶς ἀρχὲς τοῦ 21ου αἰώνα χαρακτηρίζεται ἀπὸ πνευματικὴ ἔκπτωση στὴν ὁποία ὁ πόλεμος τῶν ὅπλων ἄλλων ἐποχῶν ἔχει ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὸν μαμωνά, τὸν θεὸ τοῦ πλούτου μὲ ὄπλα τὶς τράπεζες, τὰ χρηματιστήρια καὶ τὰ διεθνῆ ταμεῖα σὲ μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία ὑλισμοῦ, εὐδαιμονισμοῦ καὶ ἀθεΐας, ὥστε ἀκόμη καὶ ὅποιες συρράξεις, φωτιές, ἐπιδημίες, ξηρασίες νὰ μᾶς ἀφήνουν ἀδιάφορους.

Ο P. Deschanel πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας τὸ 1920 ἦτο ψυχοπαθής. Ἡ Ἰατρικὴ Σχολὴ τῶν Παρισίων μὲ δική της πρωτοβουλία ὅρισε τοὺς γνωστοὺς νευρολόγους καθηγητὲς Babinski καὶ Widal ν’ ἀποφανθοῦν γιὰ τὸν πρόεδρο. Πιστοὶ στὴν ἀποστολὴ τοὺς οἱ κορυφαῖοι αὐτοὶ γιατροὶ ἀπεφάνθησαν ὅτι ἡ κατάσταση ἐπέβαλλε τὴν παραίτησή του. Ἔτσι ἡ Γαλλία δὲν ὑπέστη τὶς συνέπειες ἑνὸς παρανοϊκοῦ ἡγέτη. Ὁ Λουδοβίκος ὁ Β΄ τῆς Βαυαρίας (1845-1886) παρουσίασε συμπτώματα σχιζοφρένειας. Ἡ ἰατρικὴ ἐπιτροπὴ μὲ πρόεδρο ψυχίατρο ἐπιβεβαίωσε τὴν βαριὰ νόσο καὶ παραιτήθη. Τὶς ἑπόμενες ἡμέρες πνίγηκε στὴ λίμνη συμπαρασύροντας καὶ τὸν ψυχίατρο, πρόεδρο τῆς ἐπιτροπῆς, ποὺ εὐρίσκετο μαζί του. Ο Woodrow Wilson, πρόεδρος τῶν ΗΠΑ κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Α’ παγκόσμιου πολέμου, εὐφυὴς προσωπικότητα, ὑπέστη πολλαπλὰ ἰσχαιμικὰ ἐγκεφαλικὰ ἐπεισόδια μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀνάπτυξη ἐγκεφαλικῆς δυσλειτουργίας. Αὐτὸ ὑπῆρξε αἰτία νὰ μὴν ἀνταποκριθεῖ στὸ Τραπέζι Εἰρήνης τῶν Παρισίων τὸ 1919 μὲ τοὺς ἄλλους συμμάχους καὶ πιθανῶς νὰ εἶχε ἀποφευχθεῖ ὁ Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ὁ Φρ. Ν. Ρούσβελτ, ὁ ὁποῖος τετράκις ἐξελέγη πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ἔπασχε ἀπὸ ὑπέρταση καὶ ἀρτηριοσκλήρυνση, σοβαρὰ ἐξασθενημένος, δὲν κατάφερε νὰ ἐπιβληθεῖ στὸν Στάλιν, ὁ ὁποῖος εὐρίσκετο ἔτσι σὲ πλεονεκτικὴ θέση στὸ τέλος τοῦ Β’ Παγκόσμιου Πολέμου καὶ ἔξι μῆνες ἀργότερα στὶς 12/4/1945 ἀπεβίωσε ἀπὸ ἐγκεφαλικὴ αἱμορραγία. Ἀλλὰ καὶ ὁ Στάλιν δὲν εἶχε καλύτερη τύχη, στὶς 5 Μαρτίου 1953 ἀπεβίωσε ἀπὸ ἐγκεφαλικὸ ἐπεισόδιο, πιθανὴ ἐμβολή, παρ’ ὅλο ποὺ ἱστορικὰ συζητῶνται καὶ ἡ δηλητηρίαση ἢ ἡ δολοφονία του. Ὁ Τσώρτσιλ στὶς ἀρχὲς τοῦ Β’ Παγκόσμιου Πολέμου σὲ ταξίδι στὶς ΗΠΑ ὑπέστη ἔμφραγμα μυοκαρδίου. Ὑπέρβαρος, ἀλκοολικός, καπνιστὴς, ὑπερτασικός, μανιοκαταθλιπτικὸς μὲ γενικευμένη ἀρτηριοσκλήρυνση, ἔπασχε ἀπὸ διάχυτη μικροϊσχαιμικὴ ἐγκεφαλοπάθεια. Τὸ 1953 παρουσίασε τὸ πρῶτο καὶ τὸ 1965 τὸ δεύτερο ἐγκεφαλικὸ ἐπεισόδιο συνέπεια τοῦ ὁποίου καὶ αὐτὸς ὅπως καὶ οἱ δύο προγενέστεροι ἀπεβίωσε ἀπὸ ἐγκεφαλικὸ ἐπεισόδιο. Ὁ Στάλιν γνώστης τοῦ ἀλκοολικοῦ του ἐλαττώματος, γράφεται ὅτι ἐκμεταλλεύτηκε ἐπιτυχῶς τὴν ἀδυναμία αὐτὴ τοῦ Τσώρτσιλ, μὲ πλούσιο σὲ οὐίσκι γεῦμα κατὰ τὶς συζητήσεις μαζί του, στὸ τέλος τοῦ Β’ Παγκόσμιου Πολέμου γιὰ τὰ δικά του σχέδια.

Στὴν πατρίδα μας ὁ Ἔλ. Βενιζέλος τὴν 1η Μαρτίου τοῦ 1935 στὴν Νεάπολη τῆς Ἰταλίας καθ’ ὁδὸν γιὰ τὸ Παρίσι εὑρέθη ἀναίσθητος στὸ κρεβάτι. Ὁ γιατρὸς διέγνωσε «ἐγκεφαλικὴ συμφόρηση» καὶ ἐπέστησε τὴν προσοχὴ τοῦ κινδύνου ὑποτροπῆς του. Στὶς 13 τοῦ Μάρτη τοῦ 1936, ἕνα ἔτος ἀκριβῶς ἀργότερα, στὶς 8 ἡ ὥρα τὸ πρωὶ στὸ Παρίσι παρουσίασε τὴ δεύτερη «ἐγκεφαλικὴ συμφόρηση». Ἡ σύζυγός του Ἔλενα τὸν βρῆκε ἀκίνητο μὲ τὸ βλέμμα καρφωμένο καὶ τὸ στόμα τραβηγμένο πρὸς τὰ δεξιὰ καὶ ἐψεύδιζε. Μετ’ ὀλίγον συνῆλθε μόνος του καὶ μὴ ἔχοντας συναίσθηση τοῦ γεγονότος ρώτησε τί τοῦ εἶχε συμβεῖ; Πάλεψε ἀκολούθως πέντε ὁλόκληρα 24ωρα μὲ τὸν θάνατο, γιὰ νὰ ταφεῖ στὶς 19 Μαρτίου 1936, μία πικρὴ ἡμέρα γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ στὴ γενέτειρὰ του. Ὁ ναύαρχος Παῦλος Κουντουριώτης (1855-1935) παραιτήθηκε τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1929 ἀπὸ τὸ ἀξίωμα τοῦ προέδρου τῆς Δημοκρατίας γιὰ λόγους ὑγείας ὅταν παρουσίασε τὰ πρῶτα συμπτώματα τῆς νόσου Parkinson. Στὴν ἐπιστολὴ παραιτήσεως πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ τῆς Ἑλλάδος Ἐλ. Βενιζέλο γράφει: «Παραιτήθηκα γιατί αὐτὸ ἐπέβαλε τὸ ἐθνικὸ συμφέρον. Τὰ χέρια μου ἄρχισαν νὰ τρέμουν. Ὅταν θὰ ἤρχοντο νὰ μὲ ἐπισκέπτονται ξένοι πρέσβεις θὰ τὸ ἀντιλαμβάνοντο. Οἱ σκέψεις καὶ οἱ κρίσεις τους θὰ ἦσαν δυσμενεῖς διὰ τὴ πατρίδα». Ὁ Κουντουριώτης παραμένει λαμπρὸ ἀνεπανάληπτο φαινόμενο ἀγάπης πρὸς τὴν πατρίδα, παράδειγμα αἰώνιο πρὸς μίμηση. Ὑπάρχουν ἄραγε σήμερα πολιτικοὶ ἡγέτες τέτοιου ἐθνικοῦ ἀναστήματος ἢ σὲ προθανάτια ἀκόμη κατάσταση, βαριὰ ἀσθενεῖς, πραγματικὰ ἐρείπια ἀρνοῦνται νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν ἐξουσία; Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀναφέρει ὅτι «ἀληθὴς ἄρχων εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶναι ἄρχων τῆς ἀρετῆς μᾶλλον παρὰ τῆς ἐξουσίας», ὥστε μὲ σύνεση νὰ ἐπιλέγει τὸ ὀρθὸν καὶ μὲ ἀνδρεία νὰ ἐπιβάλει τὸ πρέπον. Καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρατηρεῖ «ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἠμποροῦν νὰ κυβερνήσουν τοὺς ἑαυτούς τους, πῶς ἠμποροῦν νὰ ὁδηγοῦν ἄλλους νὰ φυλάττουν τοὺς νόμους» (MPG 47,388). Ἡ σημερινὴ πολιτικὴ ὁρολογία πειστικὰ ἀνευρίσκεται ἤδη τὸν προηγούμενο αἰώνα στὴν γραφίδα τοῦ κοσμοκαλόγερου Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη: «Ἡ γενεαλογία τῆς πολιτικῆς εἶναι συνεχὴς καὶ γνησία κατὰ τοὺς προγόνους. Ἡ ἀργία ἐγέννησε τὴν πενία. Ἡ πενία ἔτεκε τὴν πείναν. Ἡ πείνα παρήγαγε τὴν ὄρεξιν. Ἡ ὄρεξις ἐγέννησε τὴν αὐθαιρεσίαν. Ἡ αὐθαιρεσία ἐγέννησε τὴν ληστείαν. Ἡ ληστεία ἐγέννησε τὴ πολιτικήν. Ἰδοὺ ἡ αὐθεντικὴ καταγωγὴ τοῦ τέρατος τούτου, τότε καὶ τώρα, πάντοτε καυτή…». Τὴν «ποιητικὴ πεζογραφία» αὐτὴ ὁλοκληρώνουν τ’ ἁπλὰ λόγια του Μακρυγιάννη στ’ ἀπομνημονεύματά του: «Καὶ βγῆκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνῆτες, Ἕλληνες σπορὰ τῆς Ἐβραιουργίας, ποὺ εἶπαν νὰ μᾶς σβήσουν τὴν Ἁγία Πίστη, τὴν Ὀρθοδοξία διότι ἡ Φραγκιὰ δὲν μᾶς θέλει μὲ τέτοιο ντύμα ὀρθόδοξον. Καὶ ἐκκάθησα καὶ ἔκλαιγα γιὰ τὰ νέα παθήματα. Καὶ ἐπῆγα πάλιν εἰς τοὺς φίλους μου τοὺς Ἁγίους. Ἄναψα τὰ καντήλια καὶ ἐλιβάνισα καὶ σκουπίζοντας τὰ δάκρυά μου τοὺς εἶπα: Δὲν βλέπετε ποὺ θέλουν νὰ κάνουν τὴν Ἑλλάδα παλιοψάθα; Βοηθεῖστε, διότι μᾶς παίρνουν αὐτοὶ οἱ μισοέλληνες καὶ ἄθρησκοι ὅ,τι πολύτιμον τζιβαϊρικὸν ἔχομεν».

Ἡ ἱστορία αὐτόπτης μάρτυς τῶν ἱστορικῶν γεγονότων διδάσκει ὅτι ἀκμὴ ἢ παρακμή, πόλεμος ἢ εἰρήνη, φτώχεια ἢ εὐημερία ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ ἦθος καὶ τὴν ἀφοσίωση στὴν ἀποστολὴ τῶν δημοσίων ἀνδρῶν ποὺ κατέχουν τὴν ἐξουσία. Βασικὴ προϋπόθεση γιὰ χρηστὴ διοίκηση ἀποτελεῖ ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ τόλμη τοῦ ἡγέτη, ἡ πνευματικὴ καὶ σωματική του ὑγεία παράγωγα κληρονομικῶν κᾶ ἐπίκτητων ἐμφανῶν καὶ ἀφανῶν παραγόντων οἱ ὁποῖοι καθορίζουν τὴν ποιοτικὴ παραγωγὴ τοῦ ἔργου του. Ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη σὲ νοσηρὲς καταστάσεις ἔχει ἀκριβῶς τὴν ἀποστολὴ τῆς πρόβλεψης καὶ ἀποφυγῆς καὶ ἐπὶ ἐμφανίσεως τῆς ἔγκαιρης παρέμβασης, ἐπ’ ἀγαθῷ τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ κράτους ἀλλὰ καὶ τοῦ ἴδιου του ἀτόμου. Ἡ ψυχοσωματικὴ ἀσθένεια τοῦ Ἡγέτη αὐτόματα ἐπηρεάζει τὴν ὑγεία καὶ τὸ μέλλον κάθε ἀνώνυμου πολίτη. Γι’ αὐτὸ ἄτομα σὲ ἡγετικὲς θέσεις πρέπει διὰ νόμου νὰ εὑρίσκονται ὑπὸ τακτικὴ ἰατρικὴ παρακολούθηση, ὠφέλιμο γιὰ τοὺς ἴδιους ἀλλὰ ἀκόμη περισσότερο γιὰ τὴν εὐημερία τοῦ λαοῦ.

Συνηθίζεται ὁ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ὁ πρωθυπουργός, οἱ ὑπουργοὶ καὶ ἄλλες προσωπικότητες σὲ ἡγετικὲς θέσεις νὰ παραμένουν στὴ σκιὰ τοῦ προσωπικοῦ γιατροῦ. Πρόκειται γιὰ ἄτομο εὐαίσθητο, πειθαρχημένο, ὑπάκουο, ἐχέμυθο καὶ ἀνεκδήλωτο τὸ ὁποῖο κινεῖται στὴ σφαίρα τοῦ ἀπορρήτου, παίρνοντας μαζί του καὶ στὴν ἄλλη ζωὴ κατὰ κανόνα ὅλα τὰ μυστικὰ τῆς ὑγείας τοῦ ἀτόμου στὸ ὁποῖο συμπαρίστατο, γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ἐλάχιστα γνωστοποιοῦνται μετὰ τὸν θάνατο ἡγετῶν. Ὁ Λένιν μετὰ ἀπὸ πολλαπλὰ ἐγκεφαλικὰ ἐπεισόδια ἀπεβίωσε ἀρχὲς τοῦ 1924. Στὶς 6 Νοεμβρίου 1917 καθ’ ὁδὸν πρὸς τὸ κέντρο τῶν ἐπαναστατημένων κομμάτων ἐλέγχεται ἀπὸ περίπολο, δὲν ἀναγνωρίζεται, ἐκλαμβάνεται ὡς «μεθυσμένος ἀλήτης» καὶ δὲν συλλαμβάνεται. Ἐὰν εἶχε συλληφθεῖ ἢ ἡ ἀγγειοχειρουργικὴ εἶχε προοδεύσει ἐνωρίτερα καὶ εἶχε θεραπευτεῖ, ἡ μορφὴ τῆς ἀνθρωπότητας πιθανῶς νὰ ἦτο διαφορετικὴ σήμερα. Αὐτὸ ἀποδεικνύει τὸν ρόλο τῆς ἰατρικῆς στὴν παγκόσμια ἱστορία σὲ τέτοιες κρίσιμες στιγμές: «Ἡγετῶν ὑγεία Λαῶν εὐημερία».

Ἡ τακτικὴ ἰατρικὴ παρακολούθηση τῶν ἀτόμων αὐτῶν συνταγματικὰ κατοχυρωμένη, ἐπιβάλλεται ἀφοῦ δὲν ἀποφασίζουν γιὰ τὸ ἄτομό τους ἢ τὴν οἰκογένειά τους, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν πρόοδο ὁλοκλήρου της πολιτείας. Ἡ ἐπιτροπὴ ἀποτελούμενη ἀπὸ καθηγητές, εἰδικοὺς γιατροὺς τοῦ προσωπικοῦ γιατροῦ συμπεριλαμβανομένου, ψυχιάτρου ἂν μὴ προέδρου, βασικοῦ στελέχους ὅμως τῆς ἐπιτροπῆς καὶ νομικοῦ ἐκπροσώπου. Οὐδέτεροι κοινωνικά, πιστοὶ στὸν ὅρκο τους καὶ ἁγνοὶ στὴν κρίση, ἀνεξάρτητοι ἐκλογικῶν γεγονότων, νὰ ἐκτελοῦν τὴν ὑψηλὴ ἐθνική τους ἀποστολή. Ἔτσι ἐπὶ ἀδυναμίας λήψεως καὶ ἐκτελέσεως ἀποφάσεων τοῦ ἡγέτου ἡ ἐπιτροπὴ φέρει συνταγματικὰ τὴν εὐθύνη καὶ ἀποφασίζει γιὰ τὸ τί μέλλει γενέσθαι. Ἡ ἀπόφαση εἶναι ἀναμφισβήτητη σοβαρή, ἐξ ἴσου καὶ ἀπαραίτητη ὄχι ὅμως πολυσύνθετη γιὰ νὰ τοποθετηθεῖ στὴν σωστή της διάσταση μὲ τὴν καλύτερη λύση γιὰ τὸ καλό του συνόλου.

Παναγιώτη Β. Δημακάκου

Καθηγητοὺ Ἀγγειοχειρουργικῆς
τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account