Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς στή διδασκαλία του διακρίνει δύο ἀλληλένδετα εἴδη ἀγάπης. Τήν ἀγάπη, πού ἐκπορεύεται ἀπό τόν ἄνθρωπο, μέ κατεύθυνση κατακόρυφη πρός τόν Θεό καί ὁριζόντια πρός τόν ἄνθρωπο, τόν συνάνθρωπο, τόν ἀδελφό.

Ἀναφέρει γιά τόν «πεφωτισμένον ἐκ πνεύματος ἁγίου» Μωϋσῆ, ὅτι «Ὁ Μωϋσῆς ἀδελφοί μου, ἀπό μικρόν παιδίον ἔλαβε δύο πράγματα εἰς τήν καρδίαν του, τήν ἀγάπην εἰς τόν Θεόν καί εἰς τούς ἀδελφούς του. Αὐτές τές δύο ἀγάπες νά ἔχετε, χαράν, δόξαν, ἀγαλλίασιν, πλοῦτον, θη-σαυρόν, νά χαίρεσθε μέ ταῦτες τές δύο ἀγάπες πάντοτε».

Καί συνεχίζει θεωρώντας ἀπαραίτητα στοιχεῖα γιά τή σωτηρία, αὐτά τά δύο εἴδη ἀγάπης χωρίς τά ὁποῖα δέν νοεῖται χριστιανός: «Φυσικόν μας εἶναι νά ἔχωμεν αὐτές τές δύο ἀγάπες, παρά φύσιν εἶναι νά μήν τίς ἔχωμεν. Καθώς ἕνα χελιδόνι χρειάζεται δύο πτέρυγες διά νά ἀπετᾶ εἰς τόν ἀέρα, ἔτσι καί ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, χρειαζόμασθε αὐτές τίς δύο ἀγάπες, διατί χωρίς αὐτές τές δύο ἀγάπες εἶναι ἀδύνατον νά σωθοῦμεν».

Συνεχίζει ὁ ἅγιος θεωρώντας ὡς ἄρρωστο, ὡς ἐλάττωμα τόν ἄνθρωπο, πού δέν ἔχει ἀγάπη πρός τό Θεό καί τόν συνάνθρωπο. «Καί πάλιν ταλαίπωρος ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ὁπού δέν ἔχει αὐτές τές ἀγάπες. Βέβαια αὐτός ἔχει τόν Διάβολον καί ὅποιος ἔχει τόν Διάβολον αὐτός ἔχει ὅλα τά κακά καί πάντοτε ἁμαρτάνει».

Μέ ἀναλυτική ἀφήγηση καί ἐρωτήματα τονίζει τό χρέος πού ἔχουμε καί ὀφείλουμε νά ἀγαπᾶμε τόν Θεό: «Καί πρῶτον ἔχομεν χρέος νά ἀγαποῦμεν τόν Θεόν μας διατί μᾶς ἐχάρισε τόσην γῆν μεγάλην, εὐρύχωρον ἐδῶ πρόσκαιρα νά κατοικοῦμεν, τόσες χιλιάδες μυριάδες χόρτα, φυτά, βρύσεις, ποταμούς, πηγάδια, θάλασσσα, ψάρια, ἀέρα, ἡμέρα, νύκτα, φωτιά, οὐρανόν, ἄστρα, ἥλιον, φεγγάρι. Ὅλα αὐτά διά ποῖον τά ἔκαμε; διά τ’ ἐμᾶς. Τί μᾶς ἐχρεωστοῦσε; τίποτε. Ὅλα χάρισμα. Μᾶς ἔκαμεν ἀνθρώπους καί δέν μᾶς ἔκαμε ζῶα, μᾶς ἔκαμεν εὐσεβεῖς ὀρθοδόξους χριστιανούς καί ὄχι ἀσεβεῖς καί αἱρετικούς. Καί μέ ὅλον ὁπού ἁμαρτάνομεν χιλιάδες φορές τήν ὥραν, μᾶς εὐσπλαχνίζεται ὡσάν πατέρας καί δέν μᾶς θανατώνει νά μᾶς βάλη, εἰς τήν Κόλασιν, ἀλλά ἀκαρτερεῖ τήν μετάνοιάν μας μέ τάς ἀγκάλας του ἀνοικτάς, πότε νά μετανοήσωμεν, νά παύσωμεν ἀπό τά κακά καί νά κάμωμεν τά καλά, νά ἐξομολογηθοῦμεν, νά διορθωθοῦμεν, νά μᾶς ἀγκαλιάση, νά μᾶς φιλήση, νά μᾶς βάλη εἰς τόν Παράδεισον νά χαιρώμεσθε πάντοτε».

«Τώρα τέτοιον γλυκύτατον Θεόν καί τέτοιον γλυκύτατον αὐθέντην καί δεσπότην δέν πρέπει καί ἐμεῖς νά τόν ἀγαποῦμε καί, ἄν τύχη ἀνάγκη, νά χύσωμεν καί τό αἷμα μας χιλιάδες φορές διά τήν ἀγάπην του;

Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό συμπληρώνεται μέ τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον. «Μέ λέγει ὁ Χριστός μου: νά ζητήσης τούς ἀδελφούς σου καί τές ἀδελφές σου νά δεθῆτε μέ τήν ἀγάπην, πού εἶναι τό τιμιώτερον ἀπό ὅλον τόν κόσμον, νά σᾶς βάλω εἰς τόν Παράδεισον νά χαίρεσθε πάντοτε καί νά μή σᾶς βάλω εἰς τήν Κόλασιν νά καίεσθε πάντοτε».

 

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account