Ὁ Πατροκοσμᾶς ἐβίωσε, ὅπως ὅλοι οἱ ἅγιοι, τήν προσωπική του Πεντηκοστή καί γι’ αὐτό ἦταν ἄνθρωπος ἑνοποιημένος καί ὁλοκληρωμένος καί ἑπομένως σέ θέση νά διακονήσει καί νά θεραπεύσει τούς ἀνθρώπους καί νά τούς ὁδηγήση στήν ἑνότητα. Στήν ἀληθινή «ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνία τοῦ ἁγίου Πνεύματος». Ὅταν ἔρχεται ἡ ἄκτιστη θεία Χάρη στήν καρδιά, ὁ ἄνθρωπος καίγεται ἀπό τήν ἀγάπη γιά τούς ἄλλους. Τόν τρώει τό σκουλήκι, τό σαράκι, ὅπως ἔτρωγε τόν ἱερομόναχο Κοσμᾶ. Ἔμαθε τήν μία καί μοναδική γλώσσα, αὐτήν τῆς ἀγάπης, καί ἤθελε νά τήν γνωρίσει καί στούς ἄλλους, γιά νά μποροῦν νά συνεννοοῦνται μεταξύ τους καί νά μήν ἀλληλοσπαράσσονται καί νά σκοτώνει ὁ ἕνας τόν ἄλλο μέ τήν συκοφαντία, τήν ἀδικία καί τό ψέμα. Ἡ ἀληθινή ἀγάπη, ὡς καρπός θεοκοινωνίας, προσφέρει στόν ἄνθρωπο ἐσωτερική πληρότητα καί ἔτσι γίνεται πόλος ἕλξης καί πηγή ἑνότητας. Ἀντίθετα τά πάθη, ὅπως ὁ φθόνος, ἡ ἀλαζονεία κ.λ.π. δημιουργοῦν προβλήματα καί ὅποιος διακατέχεται ἀπό αὐτά γίνεται στόν χῶρο του πηγή ἀνωμαλίας. Διαταράσσει τήν ἑνότητα, σχίζει τόν ἄρραφο χιτώνα τοῦ Χριστοῦ δημιουργώντας φατρίες καί κλῖμα πόλωσης. Ὅσες γλώσσες καί νά ὁμιλεῖ κανείς, ἄν δέν γνωρίζει αὐτήν τῆς ἀγάπης, εἶναι, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, «κύμβαλον ἀλαλάζον», δηλαδή ἕνας ἄδειος ντενεκές πού ἁπλῶς δημιουργεῖ θόρυβο. Ἡ φωτεινή καί ἁγιασμένη μορφή τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ σκορπούσε εἰρήνη καί δημιουργοῦσε κλῖμα ἑνότητας».

«Ὁ πανάγαθος καί πολυέλεος Θεός ἀδελφοί μου ἔχει πολλά καί διάφορα ὀνόματα λέγεται καί φῶς καί ζωή καί ἀνάστασις. Ὅμως τό κύριον ὄνομα τοῦ Θεοῦ μας εἶναι καί λέγεται ἀγά-πη».

«Μά ὁ Θεός χρειάζεται στρῶμα διά νά καθίση. Ποῖον εἶναι τό στρῶμα ὁπού θέλει ὁ Θεός; Ἡ ἀγάπη». «Φυσικόν μας εἶναι νά ἀγαποῦμεν τούς ἀδελφούς μας, διατί εἴμαστε μιᾶς φύσεως, ἔχωμε ἕνα Βάπτισμα, μίαν πίστιν, τά Ἄχραντα Μυστήρια μεταλαμβάνομεν, ἕνα Παράδεισον ἐλπί-ζομεν νά ἀπολαύσωμεν».

Τήν ἀγάπη τήν διδάσκει σέ θεματικές ἑνότητες ὅπως τήν ὁρίζει ἡ Ὀρθόδοξος Θεολογία: α) Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στον ἄνθρωπο, α) ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπουπρός τόν Θεό καί τόν πλησίον, γ) «Η ἔμπρακτη ἀγάπη καί δ) ἡ ἀγάπη πρός τούς ἐχθρούς.

Ἀλλά πῶς ἔφθασε ὁ ἅγιος στην ἀγάπη;

Ἅς παρακολουθήσομε τά λόγια του: «Ἐγώ μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ, μήτε σακκούλα ἔχω, μήτε κασέλα, μήτε σπίτι, μήτε ἄλλο ράσο ἀπό αὐτό πού φορῶ».

«Ἀμή ὡσάν θέλης νά φυλάξης παρθενίαν πρέπει πρῶτον θεμέλιον νά βάλης τήν ἀκτημοσύνη καί νά μήν ἔχης σακκούλα, νά μήν ἔχεις κασέλα, – ἡ πίστη καί ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ προηγοῦνται – καί νά τηγανίζης τό σῶμα σου, καθώς τηγανίζης τό ψάρι, μέ νηστεῖες, προσευχές, ἀγρυπνίες, (σωμα-τικές καί πνευματικές (μέ προσοχή), μέ κακοπάθειες, διά νά νεκρώνης, νά ταπεινώνης τήν σάρ-κα ὁπού εἶναι ἕνας λύκος…και νά φεύγης τόν κόσμον»… «Ὅποιος δέν ἐκτελεῖ τήν σωματική ἐργασία, δέν μπορεῖ οὔτε τήν ψυχικά νά κάμη, ἀφοῦ αὐτή γεννᾶται ἀπό ἐκείνην, ὅπως τό στάχυ ἀπό τόν ἁπλό κόκκο τοῦ σιταριοῦ».

Ἦταν τελείως ἀκτήμων καί στά ὑλικά καί στό φρόνημα. Ἐγνώριζε ἀπό τήν ἄσκησή του στό Ἅγιον Ὄρος ὅτι ἡ ἀκτημοσύνης εἶναι μητέρα τῆς ἀμεριμνίας, δηλαδή τῆς ἡσυχίας, ἔτσι συνάζεται ὁ νοῦς ἀπό τόν μετεωρισμό. Ἀπό αὐτήν προέρχεται ἡ ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ καί γεννᾶται ἡ φυσική ὀργή γιά τήν κακία. Τότε ὅπως λέγει ὁ Ἀββᾶς Ἡσαΐας (ὁ τέλειος, ὁ ἁγνός) φόβος τοῦ Θεοῦ βρίσκει κατοικία στόν ἄνθρωπο. Εἶναι ἡ στροφή τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό, διά τῆς μετανοίας, τῆς καθαρότητος καί τελειότητος, διά τῶν ὁποίων ἐπιτυγάνεται ἡ ἀγαπητική ἑνότητα τῶν πάντων», ἡ αἴσθηση τῆς μεγαλειότητος, τῆς ἁγιότητος καί ἐπιπόθηση τοῦ Θεοῦ, καί διά μέσου τοῦ θείου φόβου φανερώνεται ἡ ἀγάπη».

 

 

 

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account