Ένας παιδεραστής καταδικάστηκε σε χρόναι φυλάκισης. όμως αποφασιστική να τον πάνε στη φυλακή μέσα από τους δρόμους για αν χλευαστεί. Πράγματι μαζεύτηκε κόσμος πολύ και γιούχαραν. Υπήρχαν ακόμα και ιερείς στο πλήθος. Ακόμα και οι αστυνομικοί που τον συνόδευαν φώναζαν. Μόνο ένας αστυνομικός τον έβλεπε και λυπόταν έτσι θλιμμένος που έδειχνε. Όλα τελείωσαν σκεφτόταν.

Τότε πέρναγαν μπροστά από μια εκκλησία. Τότε ο ιερεύς της εκκλησία εκείνης βγήκε και άρχισε και αυτός να φωνάζει. Τον έριξαν κάτω αυτοί που οι αστυνομικοί κρατούσαν για να μην το χτυπήσουν. Ζαλισμένος σκέφτηκε.

Έτσι είναι οι άνθρωποι. Μόνο Ένας έμεινε. Ας Του ζητήσω συγγνώμη. Αυτός ίσως τη δεκτεί.’ Τον σήκωσαν οι αστυνόμοι. Ρώτησε να κάτσει λίγο να προσευχηθεί. όσοι αστυνόμαν που άκουσαν ανεξερτήτως της φασαρίας αρνήθηκαν. Μόνο εκείνος ο ένας τους έπεισε να του δώσουν μισό λεπτό. » όλοι έχουν δικαίωμα να μιλάνε στο Θεό. Τους είπε. Έκανε νόημα στο παπά ο οποίος κουνώντας το κεφάλι του περιφρονητικά στάθηκε στα σκαλιά.

Ο πρώην παιδεραστής έσκυψε ολόκληρος με το κεφάλι στο πάτωμα. Κοίταζε το λίγο χώμα κάτω. » Κύριε, δεν αξίζω τίποτα. Δεν υπάρχει δικαιολογία. Μα συγγνώμη.

Και συνέχιζε να το επαναλαμβάνει αυτό οτ συγγνώμη ψιθυριστά μέχρι που τελείωσε το μισό λεπτό. Δάκρυα είχαν ποτίσει το χώμα. Συνέχισαν και λίγο πιο μετά εώς τη φυλακή τον έδαιρναν και χτυπήθηκαν και οι αστυνομικοί που προσπαθούσαν αν τον φυλάξουν κυρίως εκείνος ο νεαρός.

Ο ιερεύς πήγε και κάθισε στο τελευταίο σκαλί εκεί μπροστά που είχε σκύψει ο εγκληματίας. Αναστέναξε σκεφτόμενος τι άνθρωποι υπάρχουν στο κόσμο. Τότε είδε μρποστά το χώμα βρεγμένο και κάτι ξεφύτρωσε. Ένα όμορφο φυτό.

Τότε θαύμασε και άρχισε να δακρύζει και να λεέι » Συγχώρα με Κύριε. Πόσο ελεήμων είσαι.»
Δέκα χρόνια μετά, έξω από την Εκκλησία μια κοπέλα περιμένει έξω από την Εκκλησία αυτή μετά τη Θεία Λειτουργία. Ένα δέντρο με όμορφα λουλούδια και ένα όμορφο άνθος είχαν φυτρώσει μπροστά από τα μεσαία σκαλοπάτια. Ήταν η βιασμένη κοπέλα. Στο κήρυγμα ο ιερευς είχε επι το θαύμα για το πως φύτρωσαν τα δύο φυτά επειδή τον ρώταγαν γιατί δεν τα κόβει. Αφούόλοι είχαν φύγει ο ιερεύς βγήκε έξω» Πατέρα;» » Ναι κόρη μου;

Ναι κόρη μου; Είναι αλήθεια; Ναι κόρη μου. Αυτά είναι τα φυτά από τα δακρυά μας.

Πολύμετάνοια έχεις πατέρα…

Κόρη μου, το φυτό είναι δικό μου. Το δέντρο είναι του Ακάκιου. Εκείνη θαύμασ εκαι μίλησε χωρίς αν ξέρει τι λέει. Δεν το έχω ξαναδεί να ανθίζει. Άνθισε τρεις ημέρες πριν. Τότε είχε πεθάνει ο Ακάκιος.

Μόνο το χάραγμα δεν συγχωρείται. Όλα τα άλλα ο Θεός τα συγχωρεί. Αρκεί να μετανιώσουμε ειλικιρνώς.

0 Σχόλια

Άφησε ένα σχόλιο

©2017 Eikonografies.com - Community & Media Όροι χρήσης | Cookies | Επικοινωνία | Design and Development by Studio el Greco

Κοινοποιήσεις
ή

Συνδεθείτε με τα στοιχεία σας

ή    

Ξεχάσατε τα στοιχεία σας;

ή

Create Account